มนุษย์หน้ากากสะดุ้งโหยง รีบเปิดไฟ แต่แล้วก็พบว่าเสียงนั้นเงียบหายไปแล้ว
"แปลกจัง หูผมฝานหรือเปล่านะ?"
เขาขยี้ตา ตั้งใจจะไปเข้าห้องน้ำซักรอบแล้วค่อยกลับมานอนต่อ
แต่เมื่อกลับมาถึง เบ็ดรูปวงแหวนกลับห้อยอยู่ใต้ดวงไฟ กลางห้องพอดี!
เชือกนั่นเป็นแค่เชือกป่านธรรมดา แกว่งไปมาใต้แสงไฟ ราวกับมีบางสิ่งแขวนอยู่บนนั้น
"ใครเอาเชือกมาค้างไว้? เมื่อก่อนไม่มีหรอกนี่?" เขาเผลอถามออกมาเสียงดัง
แต่ทันทีถัดมา เขาก็พึมพำกับตัวเองว่า "ใช่เชือกของฉัน...เชือกของฉันเอง...เชือกสำหรับแขวนคอ"
พูดจบ เขาก็ลากเก้าอี้ข้าง ๆ มา ขึ้นไปยืนแล้วสอดคอเข้าไปในวงเชือก
ณ ขณะนั้น หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว กลัวจนตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า แต่เท้ากลับกระแทกลงเต็มแรง ถีบเก้าอี้หลุดออกไป
เชือกตึงขึ้นทันที บีบรัดคอของเขาแน่นหนา ความอึดอัดพร้อมแรงรั้งที่คอทำให้เจ็บปวดสุดทรมาน
เขาพยายามดิ้นรนสุดชีวิต
แต่ยิ่งดิ้น เชือกก็ยิ่งรัดแน่น
นอกจากอาการหอบ ยังมีเสียงหวีดในหู วิงเวียนศีรษะ และความร้อนวูบวาบในสมองตามมาไม่หยุด
ความหวาดกลัวต่อความตายดุจแหต่ใหญ่มหึมา กักขังเขาไว้ภายในอย่างแน่นหนา
เขารับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าฝีเท้าของเทพมรณะกำลังก้าวเข้ามาใกล้ทีละนิด ช้าและเจ็บปวด