ในโลกปัจจุบัน พลังปราณวิญญาณร่อยหรออย่างหนัก อสูรอย่างจางเสวี่ยเสวี่ยนับว่าหายากแล้ว
การได้ทำสัญญานายบ่าว นับว่าเป็นเรื่องได้เปรียบอย่างมหาศาล
จางเสวี่ยเสวี่ยคิดว่า ซางเฟยหว่านจะต้องไม่ยอมปล่อยโอกาสดีเช่นนี้ไปแน่
ทว่าซางเฟยหว่านกลับพูดว่า "ฉันยังไม่มีอะไรที่อยากได้ตอนนี้ รอให้ถึงเวลาจำเป็นค่อยว่ากัน"
"หา?" จางเสวี่ยเสวี่ยประหลาดใจอยู่บ้าง โอกาสดีปานนี้ เธอกลับไม่เอา?
"เธอคิดให้ดีนะ! มีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น!" เธออดไม่ได้ที่จะเตือน
ซางเฟยหว่านตอบอย่างไม่แยแส "เลี้ยงต้นไม้ก็ยุ่งยากพอแล้ว ฉันไม่อยากเลี้ยงปลาอีก"
จางเสวี่ยเสวี่ย "…"
ชาวเน็ตทั้งหลาย:
[ต้นไม้? ปลา? หมายความว่าไง?]
[ฉันเดาว่าพวกเธอกำลังส่งรหัสลับกัน ใครถอดรหัสได้บ้าง?]
[ฉันเดาว่า ที่บ้านหว่านหว่านปลูกต้นไม้ บ้านเสวี่ยเสวี่ยเลี้ยงปลา?]
[อ้า จางเสวี่ยเสวี่ย เธอนี่เกินไปแล้วนะ ส่งปลามาตัวเดียวก็จบแล้ว? ปลาอะไรถึงได้มีค่าขนาดนั้น!]
จางเสวี่ยเสวี่ยอยากจะพูดเหลือเกินว่า มันคือปลาที่มีค่าจริง ๆ นะ
แต่พอนึกอีกที เหตุใดฉันต้องบอกว่าตัวเองมีค่าด้วย? คุณค่าของฉันไม่สามารถใช้เงินตราประเมินได้ต่างหาก!
"เช่นนั้นก็ถึงตาฉันบ้างแล้ว!" จางเสวี่ยเสวี่ยเอ่ยปากอย่างเคืองขุ่น แต่ชั่วขณะก็ยังคิดไม่ออกว่าอยากได้อะไร
ทันใดนั้น สายตาของเธอก็หยุดนิ่งที่ข้อมือของซางเฟยหว่าน "อ้าว สร้อยข้อมือของเธอดูพิเศษมากเลย ฉันอยากได้!"