เอินฉือพักผ่อนมาทั้งคืน พละกำลังฟื้นฟูเต็มที่ เดินหน้ายิ้มแย้มทักทายทุกคน
เสี่ยวหลิวชี้ไปที่ผมของเขา พูดด้วยความประหลาดใจสุดขีด "ผมเคยได้ยินแต่คนผมหงอกภายในคืนเดียว ยังไม่เคยเห็นผมขาวกลับกลายเป็นดำได้ในชั่วข้ามคืน เสี่ยวสื่อ นายดูอ่อนวัยลงไปมากเลยนะ!"
เอินฉือพูดด้วยความตื่นเต้น "เพราะคำสาปถูกถอนไปแล้ว! ไม่ใช่แค่ฉัน วันนี้ตอนเช้าญาติพี่น้องในโมเมนท์ของฉันต่างโพสต์รูปเซลฟี่ผมของตัวเอง คำสาปของคนในตระกูลเราทุกคนถูกถอนไปหมดแล้ว!"
"ถอนไปแล้ว?" เสี่ยวหลิวประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะดีใจแทนเอินฉือ "แบบนั้นก็ดีมากเลย! พวกคุณกลับไปใช้ชีวิตปกติได้แล้ว ไม่ต้องกังวลว่าจะตายเร็วอีกต่อไป"
เอินฉือพูดด้วยความซาบซึ้งใจยิ่ง "ต้องขอบคุณความเมตตาของเทพเจ้า ที่ให้อภัยบาปของบรรพบุรุษเรา และมอบโอกาสได้เกิดใหม่ให้เรา! น่าเสียดายที่พ่อแม่ของฉันรอไม่ถึงวันนี้ ไม่เช่นนั้นคงดีแค่ไหน..."
พูดไปพูดมา เขากลับสะอื้นขึ้นมา
เสี่ยวหลิวรีบพูด "ผู้ชายตัวโต ๆ จะมาร้องไห้บ่นอะไรกัน! ไป ๆ ๆ เราไปกินข้าวเช้ากันเถอะ!"
เอินฉือถึงได้นึกถึงคำสั่งของเอินหยวน "อ้อ ฉันคิดขึ้นได้ พี่ชายฉันจัดโต๊ะอาหารไว้ที่ภัตตาคารจีน ให้ฉันมาชวนทุกคนไปด้วยกัน"
พานเม่าแปลกใจเล็กน้อย "กินเลี้ยงแต่เช้า? อีกอย่างวันนี้เรายังต้องถ่ายทำอยู่เลย เมื่อวานเสียเวลาไปทั้งวัน ไม่อยากให้เสียเวลาต่อไปอีกจริง ๆ"
เอินฉือพูด "ก็กลัวรบกวนธุระสำคัญของทุกคนไง เราจึงปรึกษากันว่าจะจัดเลี้ยงตอนเช้า ครั้งนี้เรื่องในตระกูลเราที่แก้ไขได้ ก็เพราะอาศัยบารมีของทุกคน คุณซาง คุณอวี๋ แล้วก็คุณเฉาล่ะ?"