ความฝันจบลงตรงนี้
ภาพตรงหน้ากลายเป็นแสงสีหลากสี ค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นภาพในห้องพักโรงแรม
เสี่ยวเฮยยังคงหลับสบายอยู่บนหมอนนุ่มๆ ดูเหมือนการเจรจากับยมราชในตอนจบไม่เป็นผล ทำให้มันรู้สึกไม่พอใจ ส่งเสียงร้อง "เหมียวเหมียว อุ๊ยอุ๊ย" ด่าออกมาสองสามคำ
ในขณะนี้ อวี๋เป่ยหมิงผู้รู้ทุกอย่างแล้ว มองเสี่ยวเฮยอีกครั้งด้วยแววตาที่ซับซ้อน
ทั้งเจ็บปวด ทั้งจนใจ แต่ที่มากที่สุดคือโทษตัวเอง
เสี่ยวเฟิงยอมสละบุญกุศลและชีวิตที่ดีงาม กลับชาติมาเกิดเป็นแมวเพื่อมาอยู่ข้างกายเขา แต่เขากลับจำไม่ได้ด้วยซ้ำ
ยิ่งไปกว่านั้น ยังปล่อยให้เสี่ยวเฟิงต้องทนทุกข์ทรมานมากมายขนาดนั้น
ซางเฟยหว่านตบไหล่อวี๋เป่ยหมิงเบาๆ พลางพูดว่า "ไม่ต้องโทษตัวเองมากเกินไปหรอก ไม่ใช่ความผิดของคุณ ใครจะไปคิดว่าเสี่ยวเฮยที่แท้จริงคือชาติภพของเสี่ยวเฟิงกันเล่า? แต่ก็ยังดี ที่มันถึงแม้จะเกิดเป็นแมว แต่ว่ามีรากจิตสามารถฝึกเซียนได้ ต่อไปยังมีโอกาสกลับเป็นคนอีก"
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ "เป่ยหมิง ในช่วงหลายปีนั้นต้องขอบคุณเธอมาก ถ้าไม่ใช่เธอ แผ่นดินหัวเซี่ยคงไม่รู้ว่าจะกลายเป็นแบบไหน"
อวี๋เป่ยหมิงพูดอย่างสบายๆ ว่า "หากเปลี่ยนเป็นเธอ ในสถานการณ์แบบนั้นก็คงไม่นิ่งดูดาย ถึงแม้เราจะแลกมาด้วยราคาที่แพงมาก แต่โชคดีที่ผลลัพธ์ออกมาดี"
ซางเฟยหว่านเข้าใจดีถึงความโหดร้ายของสงคราม แต่ในความฝันของเสี่ยวเฮย การได้เห็นอวี๋เป่ยหมิงต่อสู้อย่างเลือดเนื้อจนเหลือทหารเพียงคนเดียว ช่างน่าเศร้าจริงๆ