อาเหมยกล่าวว่า "เธอยินดีมาหาฉัน คงได้รู้ที่มาของฉันแล้วสินะ เมื่อหลายปีก่อน ฉันถูกปลดออกจากตำแหน่งเทพ แม้อำนาจยังเหลืออยู่บ้าง แต่ชีวิตก็เกิดเช้าตายเย็นเช่นแมลงเม่า"
"ดังนั้นฉันจึงต้องอาศัยความโลภของมนุษย์ธรรมดา แลกเปลี่ยนกับเวลาของพวกเขาเพื่อยืดชีวิตตัวเอง"
"แต่อายุขัยของเธอยืนยาวจนฉันยังอิจฉาเลย ฉันขออายุขัยของเธอ 500 ปี ตกลงไหม"
ขณะพูด ร่างของเธอสั่นไหวราวคลื่นน้ำเพียงวูบหนึ่ง แล้วปรากฏร่างแท้จริงออกมา — ภาพองค์หญิงในชุดแดงพลิ้วไหวงดงาม ใบหน้างามจนเมืองล่ม แฝงรอยยิ้มเย้ายวน
"ขอเตือนไว้สักข้อ อายุขัยของเธอผูกอยู่กับขั้นแห่งการบำเพ็ญ การเสียอายุขัยไป 500 ปี ทำให้ขั้นของเธอตกฮวบตามไปด้วย"
ซางเฟยหว่านตอบ "500 ปีก็แค่นั้นเอง ไม่เป็นไร แต่ฉันต้องแน่ใจก่อนว่า เธอฟื้นคืนชีพเป่ยหมิงได้จริงหรือไม่"
"อวี๋เป่ยหมิงงั้นเหรอ ที่แท้คนที่ตายก็คือเขานี่เอง ช่างเป็นชะตากรรมของหนุ่มหล่อจริง ๆ น่าสงสาร น่าสงสาร!"
อาเหมยถอนใจแล้วก็ยิ้มขึ้นมา "ดี เช่นนั้นฉันจะช่วงวิญญาณของเขากลับมาให้ก่อน แล้วเธอค่อยมอบอายุขัยให้ฉัน ฉันอาเหมยทำการค้างมาตลอดไม่เคยเอาเปรียบใคร หากทำไม่สำเร็จ ย่อมไม่รับสักสตางค์"
พูดจบ มือทั้งสองที่สวมถุงมือผ้ากำมะหยี่สีดำของเธอยกขึ้น ชั่วขณะนั้นกระแสพลังอันทรงพลังเริ่มหมุนวนรอบกายเธอ
ใบไม้ดังกระทบกันเป็นจังหวะ เมฆและลมบนฟ้าก่อตัวและแตกสลายไม่หยุด ราวกับถูกพลังอันเหลวไหลบางอย่างรบกวน