จากการจากลาเขาฉางหมิง ซางเฟยหว่านยังคงเดินทางไปทั่วมนุษยโลกเพื่อตามหาอาเหมย
เวลาผ่านเลยไปราวม้าขาวกระพือผ่านช่องว่าง แปดปีผ่านไปราวสายธาร
ตลอดแปดปีนี้ รอยเท้าของซางเฟยหว่านประดับไปทั่วทุกแห่งในประเทศ
ทุกครั้งที่มาถึงที่ใด ซางเฟยหว่านจะคิดในใจเสมอว่า
เป่ยหมิงในวันนั้นตอนที่ตามหาเธอ เขาเคยมาถึงที่แห่งนี้หรือไม่?
หรือว่า...เคยพักเท้าบนก้อนหินก้อนเดียวกับที่เธอเคยนั่ง?
เคยชมทัศนียภาพบนยอดเขาลูกเดียวกับที่เธอเคยขึ้นไป?
เคยเหม่อลอยอยู่ใต้ท้องฟ้าพร่างดาวก้อนเดียวกับที่เธอเคยมอง?
หลายครั้งซางเฟยหว่านถึงกับหลงไปเอง ราวกับว่าทั้งสองไม่เคยถูกแบ่งแยกด้วยความตายกับชีวิต หากแต่พึ่งพิงกันเดินทางชมภูเขาสายน้ำไปด้วยกัน
ทั้งสองปีนข้ามเขาลูกเดียวกัน ลุยข้ามสายน้ำเดียวกัน จ้องมองดวงจันทร์ดวงเดียวกัน
ก็เพียงแค่ถูกคั่นด้วยกาลเวลาหลายร้อยปี เท่านั้นเอง
วันนี้ ซางเฟยหว่านและเสี่ยวไป๋เดินทางมาถึงเมืองเล็ก ๆ ที่ห่างไกลแห่งหนึ่ง
ฟ้ายังแสงราง ๆ ถนนสายยาวของเมืองเล็กสองข้างทางเรียงรายไปด้วยแผงขายของนานาชนิด ของกิน ของนุ่งห่ม ของเล่น ขายกันครบทุกอย่าง