ประเพณีจำนำภรรยามีมายาวนาน อย่างน้อยก็มีประวัติศาสตร์นับพันปี
ในสังคมชั้นล่าง ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
ในใจของผู้ชาย ภรรยาเป็นทรัพย์สินส่วนตัว
แต่การจำนำภรรยาก็ยังทำให้พวกเขารู้สึกเสียหน้า
โดยเฉพาะเมืองเล็กๆ ของพวกเขา ที่ยังมีซุ้มประตูเกียรติยศความบริสุทธิ์ที่จักรพรรดิพระราชทาน ชาวเมืองเล็กๆ ต้องเดินผ่านใต้ซุ้มประตูนั้นไปมาอยู่เสมอ
นั่นคือหน้าตาของเหล่าขุนเธอและคหบดี จะปล่อยให้ใครมาทำให้แปดเปื้อนได้อย่างไร?
ดังนั้นเมื่อการจำนำภรรยากับหน้าตาขัดแย้งกัน พวกเขาก็คิดหาผ้าปิดหน้ามาปิดบัง
พวกเขาตกแต่งตำนานเทพเจ้าแห่งบ่อน้ำลงบนผ้าปิดหน้านั้น ให้คนอื่นคิดว่าผู้หญิงที่ถูกจำนำออกไปเพียงไปปรนนิบัติเทพเจ้าเท่านั้น
ส่วนครอบครัวที่จำนำภรรยา เพื่อหน้าตาของตัวเอง ก็ย่อมปิดปากเงียบ
ค่อยๆ ตำนานเทพเจ้าแห่งบ่อน้ำก็ยิ่งลึกลับมากขึ้น
อาอิงถูกจำนำให้ชายวัยห้าสิบกว่า ทุกคืนถูกเขาทรมาน ไม่นานก็ตั้งท้อง
ท้องแรก เธอคลอดลูกชาย
แต่ยังไม่ทันได้มองลูกดีๆ ลูกก็ถูกอุ้มไปหาแม่นมแล้ว
หลังจากนั้น เธอถูกขังอยู่ในเรือนเล็กๆ คับแคบ มักได้ยินเสียงร้องไห้ของทารกจากเรือนข้างๆ เสมอ
นั่นคือลูกของเธอร้องไห้
แต่เธอซึ่งเป็นแม่ผู้ให้กำเนิด กลับไม่ได้รับอนุญาตให้แม้แต่มองสักแวบ