ขณะนี้ซางเฟยหว่านกับอวี๋เป่ยหมิงยังคงนั่งอยู่บนเรือไม้เล็ก
ส่วนภาพรอบข้างก็เปลี่ยนกลับไปเป็นเมืองเล็ก ๆ เมื่อกว่าหนึ่งร้อยปีก่อนอีกครั้ง
อาอิงกำลังพายเรือลำเล็กวนเวียนอยู่บนแม่น้ำ เพื่อตามหาลูก ๆ ของเธอ
"ทำไมฉันถึงหาไม่พบ พวกเขาไปอยู่ที่ไหนกันแน่?"
เธอพึมพำเสียงเบา
ซางเฟยหว่านตอบเธอว่า "ดวงวิญญาณที่ถูกฝังอยู่ใต้แม่น้ำสายนี้ ล้วนเป็นวิญญาณของทารกหญิงที่ไม่ยอมไปเกิดใหม่ เธอตามหาลูก ๆ มานานถึงเพียงนี้แต่ยังหาไม่พบ นั่นหมายความว่าพวกเขาได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางเวียนว่ายตายเกิดแล้ว ลูก ๆ ของเธอล้วนหลุดพ้นกันหมดแล้ว แล้วเหตุใดเธอจึงยังยึดติดอยู่อีกเล่า?"
"พวกเขา... หลุดพ้นแล้วจริง ๆ หรือ?" อาอิงหยุดพายเรือ เธอมองซางเฟยหว่านอย่างเหม่อลอย
ตลอดหนึ่งร้อยกว่าปีที่ผ่านมา เธอติดอยู่ในความยึดติดของตนเอง ท่ามกลางความเลื่อนลอยสับสน เธอลืมไปนานแล้วว่าคืนนี้คืนไหน
ซางเฟยหว่านพยักหน้า "เธอก็ควรปล่อยวางตัวเองได้แล้ว ยุคสมัยในอดีตมืดมนเกินไปจริง ๆ แต่โชคดีที่ทุกอย่างกำลังเปลี่ยนแปลง เธอมองวิญญาณอาฆาตใต้แม่น้ำนี้สิ พวกมันกำลังค่อย ๆ ลดน้อยลงใช่หรือไม่?"
อวี๋เป่ยหมิงกล่าวเสริมว่า "ห้าสิบปีหลังจากที่เธอตาย ประเทศใหม่ได้ก่อตั้งขึ้น และยกเลิกระบบจำนำภรรยา เรื่องการยืมครรภ์ของผู้อื่นเพื่อให้กำเนิดบุตรก็ถูกบัญญัติไว้ในประมวลกฎหมาย และมีคำสั่งห้ามอย่างชัดเจน"
อาอิงถามว่า "แต่เหตุใดผู้หญิงเหล่านั้นจึงยังต้องทำเรื่องเช่นนี้อีก?"
อวี๋เป่ยหมิงอธิบายว่า "แม้อยู่ใต้แสงอาทิตย์ ก็ยังมีเรื่องมืดมนเกิดขึ้นได้ แต่ทุกอย่างย่อมพัฒนาไปในทิศทางที่ดีขึ้นเสมอ ความชั่วร้ายย่อมถูกลงโทษ เด็กสาวผู้ไม่รู้ความและหลงทาง ก็ควรได้รับโอกาสให้แก้ไขเช่นกัน"
อาอิงหลุบตาลง ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
ครู่ต่อมา เธอพยักหน้า "ที่แท้พวกคุณมาที่นี่เพื่อตามหาพวกเธอ"
ซางเฟยหว่านยอมรับอย่างตรงไปตรงมา "ถูกต้อง แม้พวกเธอจะทำผิดและถูกพลังเย้ายวนชักจูง แต่ความผิดยังไม่ถึงขั้นต้องตาย ในโลกนั้นพวกเธอยังมีญาติพี่น้องอยู่—เช่นเดียวกับที่เธอตามหาลูก ๆ ของเธอ ญาติของพวกเธอก็กำลังตามหาพวกเธออยู่เช่นกัน"
"อาอิง โปรดบอกฉันเถิดว่าพวกเธออยู่ที่ไหน"