"ใครจะมาทานข้าว? มาถึงเมื่อไหร่? ฉันจะได้เตรียมวัตถุดิบไว้ล่วงหน้า!" เสียงของปีศาจต้นจันทน์ลอยมาจากในครัว
เมื่อสายตาของมันเหลือบไปเห็นหนุ่มหล่อสไตล์โบราณบนทีวี ก็ทำหน้าบูดทันที: "ฮึ ไอ้หนุ่มหน้าขาวคนหนึ่งจะมีอะไรน่าดู? ต่อให้มันหล่อแค่ไหนจะหล่อเท่าฉันได้หรือ? จะเก่งเท่าปู่ถันทำอาหารอร่อย ๆ ได้หรือ?"
"ก็แค่หากินกับหน้าตา จะยโสอะไรนักหนา! ฉันไม่เห็นค่าเข้าสู่วงการมายาหรอก ไม่งั้นด้วยใบหน้าหล่อเหลามีปราณม่วงจากบูรพานี้ของฉัน รับรองได้ว่าจะดันพวกหนุ่ม ๆ ในวงการมายาทั้งหมดให้ตกต่ำลงไปได้!"
ปีศาจต้นแอปริคอทพอได้ยินว่าดาราในดวงใจของตนถูกว่า ก็พลิกหน้าไม่พอใจทันที: "ปู่ถันบ้าเอ้ย ไปส่องกระจกในห้องน้ำดูตัวเองหน่อยได้ไหม? ตั้งแต่หัวจรดเท้าแกเป็นแค่เปลือกไม้หยาบ ๆ ทั้งนั้น จะไปเทียบเขาได้อย่างไร? ยังจะพูดอีกว่าไม่เห็นค่าเข้าวงการมายา? ไม่คิดบ้างหรือว่าถ้าเข้าไปแล้วจะทำอะไรได้? ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้นเป็นต้นไม้ใหญ่ ให้พระเอกใช้เป็นฉากหลังงั้นหรือ?"
"ซิ่งเอ๋ย เราสะสมความสัมพันธ์กันมากว่าพันปีแล้วนะ เธอยังจะทะเลาะกับฉันเพื่อคนนอกคนหนึ่ง เกินไปหน่อยไหม!"
"ใครใช้ให้เธอไปว่าเขาก่อนเล่า! ถ้าฉันไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์พันปี ไปถลกหนังเธอมาตั้งนานแล้ว—เสวี่ยเสวี่ยเอ๋ย เธอรู้จักเขาจริง ๆ หรือเปล่า? พาเขามาทานข้าวที่บ้านได้ไหม?"
จางเสวี่ยเสวี่ยยกมือขึ้นกุมขมับอย่างเหนื่อยหน่าย: "เรื่องชวนคนมาบ้านนี่ถอยไปก่อนเถอะ ฝีมือทำอาหารของปู่ถันไม่ต้องพูดถึง แต่อย่างพี่ซิ่งเธอที่คลั่งไคล้ขนาดนี้... เผื่อตื่นเต้นขึ้นมาดันแตกดอกทั้งต้น แล้วไม่ทำให้เขาตกใจตายไปหรือ? ฉันได้แค่ช่วยขอรูปเซ็นให้เธอ—ฉันไปหาเหลานซินก่อนนะ เธอดูละครไปเรื่อย ๆ เถอะ!"