ปีศาจหมีดำเอ่ยคำหนึ่งออกมาด้วยความยากลำบาก "แก...คงไม่ใช่...ไม่ ฉันบอกแกไม่ได้ มิเช่นนั้นฉันจะต้องจบชีวิตอย่างน่าเวทนา"
"แกคิดว่าหากไม่พูด ฉันจะไม่มีทางรู้งั้นหรือ?"
แววตาของอวี๋เป่ยหมิงเยือกเย็นลงเล็กน้อย จิตสัมผัสพุ่งเข้าไปในความคิดของปีศาจหมีดำ ทว่าในพริบตาเดียวเขาก็สืบค้นความทรงจำทั้งหมดของมันได้
จากนั้นเขาก็บีบมือลงไป ปีศาจหมีดำก็สิ้นใจในทันที
สำหรับปีศาจชั้นต่ำเช่นนี้ การจัดการมันเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับอวี๋เป่ยหมิง
ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก
อวี๋เป่ยหมิงพลิกมือดูดเอาโอสถปีศาจของหมีดำออกมา แล้วรีบเตะร่างของมันซ่อนไว้ในห้องชั้นใน
จากนั้นพลางกายาแปลงกาย เขาก็กลายเป็นร่างของปีศาจหมีดำ
ด้วยวิธีนี้ ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์หรือกลิ่นอาย ก็ไม่มีที่ให้จับผิด เขาจึงไม่ต้องทนเป็นสัตว์เลี้ยงของมนุษย์อีกต่อไป
ผู้มาเยือนคือทหารยามปีศาจสองนาย ถืออาวุธและเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
"ท่านแม่ทัพใหญ่ ผมตรวจพบคลื่นพลังผิดปกติที่นี่ เมื่อครู่ เกิดอะไรขึ้นหรือ?"
อวี๋เป่ยหมิงเลียนแบบน้ำเสียงของหัวหน้าปีศาจหมีดำพูด "เมื่อครู่นี้สัตว์เลี้ยงของมนุษย์ตัวหนึ่งเกิดอาการตื่นตระหนกขึ้นมา คิดจะทำร้ายฉัน ฉันทนไม่ไหวเลยจัดการมันตายไป สัตว์เลี้ยงที่ดุร้ายเช่นนี้ ไม่ควรอยู่ในวังหลวงเด็ดขาด"
คำอธิบายนี้สมเหตุสมผล และเหล่าปีศาจก็ไม่ได้ใส่ใจชีวิตความตายของสัตว์เลี้ยงมนุษย์มากนัก
ทหารยามปีศาจได้ยินดังนั้น ก็เก็บอาวุธและถอยออกไป
ฝ่ายซางเฟยหว่านก็แปลงกายเป็นหญิงชราสาวใช้ที่ร่างเป็นงูปีศาจแล้ว
เวลานี้ท้องฟ้าเริ่มมืดลง แต่สำหรับเผ่าปีศาจที่ชอบออกหากินกลางคืน นี่คือช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการทำกิจกรรม วังทั้งวังจึงเริ่มครึกครื้นขึ้นมาทันที