อวี๋เป่ยหมิงค้นหาในความทรงจำของหมีดำปีศาจแล้วไม่พบเรื่องเลือดเลย สงสัยว่าจักรพรรดิมังกรน้ำผู้นี้กินยาขั้นยังต้องใช้เลือดเป็นตัวยาอีกหรือ
ก็ได้ยินจักรพรรดิมังกรน้ำพูดต่อว่า "ข้าจำได้ ระดับการบำเพ็ญของเจ้าคงใกล้ถึงขั้นสร้างฐานแล้วใช่ไหม? ตั้งแต่วันนี้ไป ทุกวันจงส่งเลือดปีศาจของเจ้ามาให้ข้าหนึ่งชาม เมื่อข้าทะลวงขอบเขตเล็กๆ นี้สำเร็จ จะให้ยาบำรุงแก่นไม่กี่เม็ดช่วยเจ้าสร้างฐาน จะยืนงงอยู่ทำไม? รีบปล่อยเลือดซะ"
ไม่แปลกใจเลยที่ความทรงจำก่อนหน้าของหมีดำปีศาจไม่มีเรื่องนี้ ที่แท้คืนนี้เป็นครั้งแรกที่ถูกเอ่ยถึง
ในเลือดของปีศาจก็มีกลิ่นอายปีศาจของตัวเอง จักรพรรดิมังกรน้ำรับประทานแล้วสามารถเสริมระดับการบำเพ็ญให้มั่นคง
ถึงแม้จะทำร้ายตัวปีศาจที่ปล่อยเลือดเอง แต่เมื่อจักรพรรดิมังกรน้ำเอ่ยปากขอ หัวหน้าพ่อบ้านใหญ่หมีดำก็ไม่อาจขัดขืน
แต่ปัญหาคือ อวี๋เป่ยหมิงไม่ใช่หมีดำปีศาจตัวจริง เลือดของเขามีพลังปราณวิญญาณของตัวเอง เมื่อใดที่เสียเลือด กลิ่นเลือดของสายเลือดตัวเองจะรั่วไหลออกมา
เขาจึงนึกอุบายขึ้นมาได้พูดว่า "ก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าฝ่าบาทต้องใช้เลือดปีศาจส่งยากระผมเมาก่อนมาหน่อย เพราะความอยาก เกรงว่าเลือดจะไม่บริสุทธิ์พอ"
"แต่ก่อนเจ้าไม่เคยกล้าขัดขืนข้า เจ้าไม่ใช่หัวหน้าองครักษ์ของข้าแน่นอน ปีศาจน้อยไหนกันกล้าดีเผยร่างจริงของเจ้าออกมา!"
สีหน้าจักรพรรดิมังกรน้ำฉายแววสังหาร พูดไม่ทันจบก็ชกฝ่ามือออกไป พร้อมด้วยพลังปีศาจอันแข็งแกร่งพุ่งใส่อวี๋เป่ยหมิง
อวี๋เป่ยหมิงเบี่ยงตัวไปทางด้านข้าง พลังฝ่ามือนั้นตกลงบนเสามังกรพัน เสาพังทลายเป็นผุยผงด้วยเสียงดัง "ปัง"