"ไป๋จวิ้นชอบเธอ?" ซางเฟยหว่านมองจางเสวี่ยเสวี่ยแวบหนึ่งแล้วถาม "เธอรู้ได้ยังไง?"
จางเสวี่ยเสวี่ยพูดว่า "วันนั้นตอนกินข้าวที่บ้านเธอ ฉันรู้สึกว่ามันมีอะไรไม่ปกติ เขาสนใจฉันเป็นพิเศษ ถึงขนาดที่ฉันดื่มเหล้าไปนิดหน่อยเขายังต้องห้าม ตอนนั้นฉันรู้สึกแปลกๆ แต่ตอนนั้นคนเยอะ ฉันก็เลยไม่ได้พูดอะไร แค่พูดเล่นไปสองสามประโยคแล้วก็เลี่ยงไป"
"ต่อมาฉันก็ดื่มมากไปหน่อยเลยไปนอนชั้นบนของบ้านเธอใช่ไหม? ตื่นขึ้นมาแล้วคุยเล่นกับพี่เถา เธอก็ถามฉันขึ้นมาว่า 'เสวี่ยเสวี่ย ไป๋จวิ้นชอบเธอหรือเปล่า?'"
"พี่เถาพูดว่า 'เวลาแอบชอบใครซักคนมันปิดไว้ไม่อยู่หรอก สายตาที่เขามองเธอมันร้อนแรง ทุกครั้งที่สัมผัสกับเธอก็มีความระมัดระวังตัวแฝงอยู่ เขายังคอยจดจ่อทุกการเคลื่อนไหวของเธอ ต่อให้แค่ดื่มเหล้าไปอีกแก้ว เขาก็ยังต้องกังวลว่ามันจะทำร้ายร่างกายเธอหรือเปล่า แต่กลับลืมไปว่าเธอแข็งแกร่งแค่ไหน ปลาคาร์พน้อยเอ๋ย เธอเป็นคนฉลาด น่าจะรู้สึกได้แล้วใช่ไหม?'"
"ฉันลองคิดดูดีๆ ก็ดูเหมือนว่าจะเป็นแบบนั้นจริงๆ เธอว่าไหมไอ้เด็กไป๋จวิ้นเนี่ย ไม่ยอมสืบทอดกิจการครอบครัวให้ดีๆ กลับมาคิดเรื่องผู้หญิงทั้งวันทั้งคืนได้ยังไงเนี่ย?"
"หว่านหว่าน ฉันได้ยินว่าเขาเคยจีบเธอมาก่อนด้วย?"
ซางเฟยหว่านพูดหน้าตาเฉย "เขาไม่ได้เรียกว่าจีบฉันหรอก เรียกว่าเพ้อฝันมากกว่า"
"ถ้าให้ไป๋จวิ้นได้ยินคำพูดนี้ของเธอละก็ คงเจ็บใจแย่เลย" จางเสวี่ยเสวี่ยหัวเราะจนตัวเอียง เกือบจะจับพวงมาลัยไม่มั่น