ซางเฟยหว่านจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา—ฆาตกรผู้น่าสงสารและน่ารังเกียจคนนี้
"ถึงแม้ภรรยาของคุณจะผิด แต่คุณมีสิทธิ์อะไรไประบายโทสะกับคนอื่น? แล้วคุณมีคุณสมบัติอะไรไปตัดสินความเป็นความตายของคนอื่น?"
"ตัวอย่างเช่นไป๋มั่วลี่ ถึงแม้เธอจะเลือกอาชีพนี้เพราะกลัวความลำบาก แต่ถึงจะผิดศีลธรรม ก็ไม่ถึงกับต้องตาย!"
"และเหยื่อคนก่อนหน้านั้น คุณรู้แค่ว่าเธอแอบออกมาเป็นสาวนวด แต่คุณไม่รู้ว่าสามีของเธอเสียชีวิตไปแล้ว ที่บ้านยังมีลูกเล็ก ๆ และแม่สามีที่กินยามาตลอด ภายใต้ภาระอันหนักอึ้ง เธอถึงต้องจำใจเลือกเดินบนเส้นทางนั้น"
"เธอไม่อยากให้ใครรู้สภาพที่บ้าน เลยบอกคนอื่นว่าสามียังมีชีวิตอยู่ เดิมทีเธอคิดว่าจะรีบเก็บเงินให้มากขึ้น พอลูกโตขึ้นอีกหน่อย สุขภาพแม่สามีดีขึ้น ไม่ต้องใช้เงินมากขนาดนั้น ก็จะกลับบ้านเกิดไปเปิดร้านตัดผมเล็ก ๆ หารายได้พอประมาณ คอยเลี้ยงดูลูกให้เติบโตอย่างสงบ"
"แต่ผู้หญิงที่เคราะห์ร้ายคนนั้น ไม่ทันได้อดทนถึงวันที่จะได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัว กลับต้องมาตายอย่างโหดร้ายในเงื้อมมือของคุณก่อน!"
"ต่อให้กฎหมายจะประหารนักโทษคนไหน ก็ต้องมีหลักฐานเพียงพอ และกระบวนการยุติธรรมที่ยุ่งยากซับซ้อน ถึงจะตัดสินโทษได้ แล้วคุณล่ะ? คุณเห็นแค่ด้านเดียว ก็ตัดสินให้คนอื่นตายแล้ว คุณคิดว่าตัวเองเป็นคนยุติธรรม แต่คุณกลับมองไม่เห็นความจริงด้วยซ้ำ!"