หลากหลายวัยเป็นคนจิตใจดี เห็นไป๋จวิ้นไม่มีรถจักรยานไฟฟ้า วิ่งงานไม่สะดวก ก็ควักเงิน 300 หยวน ช่วยไป๋จวิ้นซื้อรถจักรยานไฟฟ้ามือสอง
"รถคันนี้เก่าหน่อย แต่ถูกกว่าไปเช่ารถเยอะเลย ไม่ต้องเกรงใจ สิ้นเดือนได้ค่าจ้างแล้วค่อยคืนฉันก็พอ!"
ไม่กี่วันต่อมา มีคำแนะนำของหลากหลายวัย ไป๋จวิ้นก็จับทางได้เร็ว ในหนึ่งวันก็หาเงินได้ราว 200 หยวน
วันสุดท้ายของสิ้นเดือน หลากหลายวัยบอกว่าจะเร่งยอดรายได้ ลากไป๋จวิ้นวิ่งงานต่อเนื่องถึง 16 ชั่วโมง
สุดท้าย ไป๋จวิ้นหาเงินได้มากกว่าห้าร้อยกว่าหยวน
เหล่าหลิวดีใจกับไป๋จวิ้นมาก "เห็นไหม ตั้งใจทำ ก็หาเงินได้ แต่นายทำแค่ครั้งสองครั้งพอ หลังจากนี้วิ่งงานทุกวัน อย่าให้เกิน 12 ชั่วโมงนะ คนเราก็เหมือนรถจักรยานไฟฟ้า ถ้าใช้หักโหมเกิน อะไหล่ในตัวก็จะสึกหรอ เก่าแก่ก่อนเวลา!"
ไป๋จวิ้นถาม "พี่รู้ว่าเสียสุขภาพ ทำไมยังหักโหมทุกวัน?"
หลากหลายวัยหัวเราะเสียงต่ำ "ฉันไม่เหมือนนาย ลูกฉันรอเงินค่าผ่าตัดอยู่ นายยังหนุ่ม ไม่ต้องหักโหมเหมือนฉัน"
ไป๋จวิ้นมองชายผิวกร้านแดด ตัวเหม็นกลิ่นเหงื่อ ถามว่า "พี่หลิว รู้สึกลำบากไหม?"
"ก็ลำบากสิ แต่ชีวิตคนเรา จะไม่ลำบากได้ยังไง?" เขาหัวเราะซื่อๆ
"เวลาลำบากก็นึกถึงลูก ดูรูปเขา โทรคุยกับเขาหน่อย ลูกฉันโตเป็นผู้ใหญ่ดี เวลาคุยกันก็จะกำชับให้ฉันกินข้าวดีๆ พักผ่อนให้มาก"
"ลูกฉันยังบอกอีกว่า โตขึ้นจะหาเงินเยอะๆ ให้พ่อ จะได้ไม่ต้องออกไปทำงาน ให้อยู่บ้านเป็นเพื่อนแม่ทุกวัน"
ชายคนนั้นหัวเราะไป หัวเราะไป ขอบตาก็แดงขึ้นมา "ฉันเป็นพ่อของลูก ฉันเป็นสามีของเมีย ยังไงก็ต้องสร้างฟ้าให้แม่ลูกคู่นี้ จะทุกข์จะเหนื่อยแค่ไหน ฉันก็ต้องทนต่อไป ต้องเห็นลูกฉันเติบใหญ่!"
ไป๋จวิ้นถูกอารมณ์ของเขากระทบ "ตบไหล่หลากหลายวัยเบาๆ พูดว่า พี่เป็นพ่อที่ดี ต่อจากนี้ชีวิตจะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ"
หลากหลายวัยปาดน้ำตา แล้วหัวเราะอีกครั้ง "วันนี้เราเหนื่อยกันทั้งคู่ กลับไปพักเร็วๆ ดีกว่า ไม่งั้นร่างกายจะฟื้นไม่ไหว!"
เขาพูดไปก็เดินไปทางหอพัก แต่จู่ๆ ก็หันมามองไป๋จวิ้นอย่างสงสัย "เฮ้ นายไม่กลับแล้วเหรอ?"
ไป๋จวิ้นยิ้ม "ผมลาออกแล้ว"