เสี่ยวเฮยถึงแปลงกายเป็นมนุษย์แล้ว แต่นิสัยบางอย่างของแมวมันยังแก้ไม่หายในชั่วพริบตา
อย่างเช่น เวลาพูดเร็วไปหน่อย ก็จะเผลอหลุดเสียง "เหมียว!"
วันหนึ่ง เสี่ยวไป๋ถามเสี่ยวเฮยว่า "นายแปลงเป็นคนแล้ว ยังชอบขุดหลุมฝังอึอยู่หรือเปล่า?"
เสี่ยวเฮยทำสีหน้าตื่นตระหนก "นางฟ้าตัวน้อยจะมาถามเด็กผู้ชายเรื่องแบบนี้ได้ยังไง?"
เสี่ยวไป๋กระพริบตากลมโตใสซื่อ "นางฟ้าตัวน้อยจะเป็นห่วงเรื่องอึฉี่ของเพื่อนไม่ได้เลยหรือ? อีกอย่าง เพื่อนสนิทกันก็ต้องคุยได้ทุกเรื่องอยู่แล้วนี่นา เพราะงั้น... ตอนนี้ยังขุดหลุมฝังอึอยู่ไหม?"
เสี่ยวเฮย "..."
"ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนนายฝังอึเสร็จแล้วไม่ยอมล้างอุ้งเท้านะ ตอนนี้ล่ะ?"
เสี่ยวเฮย "..."
"อ๊ะ หรือว่าไม่ได้ล้างจริง ๆ?"
เสี่ยวเฮยโกรธจนหน้าแดง "ใครบอกว่าฉันไม่ล้างอุ้งเท้า? เมื่อก่อนก็แค่ลืมครั้งเดียวเอง แกก็ดันเห็น!"
"เชอะ น่ารำคาญ ไม่คุยกับนายแล้ว เหมียว!!"
เสี่ยวเฮยเอามือปิดหน้าวิ่งหนีไปเลย
หลังจากอวี๋เป่ยหมิงกับซางเฟยหว่านไปอยู่เขาโส่วหลงได้พักหนึ่ง ก็กลับมาอยู่เจี้ยงเยว่ซานจวงอีกครั้ง เหตุผลหลักคือ เขาโส่วหลงดีทุกอย่าง เว้นเสียแต่ไม่มีอินเทอร์เน็ต เลยถ่ายทอดสดไม่ได้นี่นา!
ส่วนเสี่ยวเฮย เสี่ยวไป๋ ชิวผู้เฒ่า และเจิ้งหลานซิน ก็ย้ายตามกลับมาด้วยโดยอัตโนมัติ
เจี้ยงเยว่ซานจวงจึงกลับมาครึกครื้นมีชีวิตชีวาดังเดิมอีกครั้ง