ช่วงนั้นเอง เสียงของไป๋จวิ้นก็ดังแว่วมาจากด้านนอก
"ทำไมพวกเราถึงจับภรรยาฉัน! โธ่ พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว เธอคือภรรยาของฉัน ไม่ใช่ปีศาจอะไรสักหน่อย!"
"อะไรนะ เธอกลายเป็นปลาไปแล้วงั้นเหรอ? ไม่ว่าจะเป็นปลาหรือคน เธอก็ยังเป็นภรรยาของฉัน!"
"พวกคุณขวางฉันทำไม! ให้ฉันเข้าไป ฉันต้องการพบเธอ!"
"ถ้ายังไม่ยอมให้ฉันพบเธอ ฉันจะไปแจ้งตำรวจ!"
"ไป๋จวิ้น! ไป๋จวิ้น!" ศีรษะรูปปลาของจางเสวี่ยเสวี่ยแล่นโผล่พ้นผิวน้ำ ตะโกนเรียกเสียงดัง
น้ำในบ่อก็กระเพื่อมฮือฮาด้วยการฟาดหางของเธอ
ทว่าเสียงด้านนอกกลับเงียบหายไปพร้อมกันทันที มีแต่เสียงฝีเท้าค่อย ๆ เหินห่างออกไป
"ไป๋จวิ้นไปแล้วสินะ" จางเสวี่ยเสวี่ยรู้สึกเสียดายเล็กน้อย แต่คิดไปคิดมาก็ดูเหมือนจะสมเหตุสมผล
นับแต่จิ่นเสียถูกจับกุม เจียงจวิ้นไม่เคยมาเยี่ยมเลยสักครั้ง จวบจนวินาทีสุดท้ายของชีวิตจิ่นเสีย สำนึกผิดจึงกุมขึ้นในใจ ถึงได้มาร่ำลาเป็นครั้งสุดท้าย
ไป๋จวิ้นในวันนี้คือเจียงจวิ้นในวันวาน ดังนั้นเขาจะทำซ้ำสิ่งที่เจียงจวิ้นเคยทำ จะย่ำเหยียบเลือดเนื้อของจิ่นเสียเพื่อแลกผลประโยชน์ ย่อมไม่มาช่วยเธอ แม้แต่จะมาพบหน้าก็ไม่มีทาง
ร่างของจางเสวี่ยเสวี่ยค่อย ๆ จมลงสู่ก้นน้ำ น้ำเย็นเหลือเกิน แต่น้ำที่เย็นเยียบเพียงใดก็ไม่อาจเทียบกับหัวใจที่เย็นชาของเธอในขณะนี้