ไป๋ฮุยถูกแรงกดดันจากออร่าอันทรงพลังของซางเฟยหว่านกดไว้จนสู้ไม่ได้ แต่เขากลับยังหัวเราะอยู่ รอยยิ้มนั้นชวนให้ขนลุกอย่างประหลาด
"ฉันไม่ควรต้องตาย! คนที่ควรตายคือพวกแก! พวกแกต่างหากที่ควรตาย! ไปตายกันซะทุกคน!"
"อจวิ้น ระวัง!" ไป๋เฉิงเฟิงเกรงว่าไป๋ฮุยจะแผลงฤทธิ์ด้วยมนต์ดำอีก จึงรีบดึงตัวไป๋จวิ้นกลับมา
ไป๋ฮุยยิ้มเหี้ยมเรียกขาน "เทพของฉัน! โปรดปรากฏกายโดยเร็ว กลืนกินพวกมันซะทุกคน!"
ครั้งนั้น ไป๋ฮุยได้ยื่นร่างกายและวิญญาณของตัวเองเป็นข้อแลกเปลี่ยน เซ่นสังเวยให้แก่เทพชั่วร้าย
เขาไม่ได้ขอความร่ำรวย เพราะกิจการของตระกูลไป๋ก็มากมายอยู่แล้ว ตราบใดที่แก้แค้นสำเร็จ เอาทรัพย์สินทั้งหมดกลับคืนมาได้ เขาก็ไม่มีวันขาดเหลือเงิน
ฉะนั้นเขาจึงขอแลกมาเพียงพลังอันบริสุทธิ์ชั่วร้าย และเลี้ยงดูเทพชั่วร้ายไว้ภายในร่างของตัวเอง
เมื่อเจอสิ่งที่ตัวเองแก้ไม่ได้ เขาก็จะอาราธนาเทพชั่วร้ายออกมาได้
พลังของเทพชั่วร้ายน่าสะพรึงอย่างยิ่ง ณ ที่ที่พลังของมันปกคลุม สิ่งมีชีวิตใดก็หนีรอดไม่ได้
ไป๋ฮุยไม่รู้ว่าทำไมจางเสวี่ยเสวี่ยกับไป๋จวิ้นถึงรอดพ้นไปได้โดยไม่เป็นอะไร ยังคิดว่าเมื่อตัวเองจากไป เทพชั่วร้ายก็คงตามออกไปด้วย
เพราะฉะนั้นซางเฟยหว่านถึงได้เล็มจังหวะช่องโหว่นั้น และช่วยคนออกมาได้ทัน
"ตอนนี้ พวกแกไม่มีทางหนีไปไหนได้เลยสักคน! เทพเอ๋ย เทพของฉันเอ๋ย โปรดเร่งมากลืนกินร่างกายและวิญญาณของพวกมัน ให้พวกมันกลายเป็นสารอาหารของท่านซะที!"
สายลมยามราตรีพัดผ่านเบา ๆ ทำให้ต้นไม้ส่งเสียงระรื่น
ไป๋ฮุยมองรอบตัวอย่างเลื่อนลอย แล้วมองดูร่างของตัวเอง แต่กลับไม่เห็นร่องรอยการปรากฏตัวของเทพชั่วร้ายแม้แต่นิด