"อจวิ้น เธอไม่เป็นไรใช่ไหม" ไป๋เฉิงเฟิงนึกถึงคำพูดของไป๋ฮุยเมื่อครู่ ไม่ทันแม้จะแคร์ว่าตัวเองบาดเจ็บหรือเปล่า ก็รีบลุกขึ้นยืน
"อจวิ้น เป็นยังไงบ้าง ไอ้ไป๋ฮุยสัตว์เดรัจฉานนั่นมันพูดว่าเธอ... ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ดีแล้ว!"
เมื่อแน่ใจว่าลูกชายปลอดภัย ไป๋เฉิงเฟิงถึงได้สติช้า: "ฉันกระโดดลงมาจากชั้นห้าไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่เป็นอะไรเลย?"
จากนั้นก็เห็นซางเฟยหว่าน อวี๋เป่ยหมิง และจางเสวี่ยเสวี่ย สามคนเดินเข้ามา
จางเสวี่ยเสวี่ยถอนหายใจโล่งอก: "ดีที่มาทัน อีกนิดเดียวประธานไป๋คุณก็ดับแล้ว"
ซางเฟยหว่านเงยหน้ามองไปยังหน้าต่างชั้นบน กล่าวเสียงเย็น: "ไป๋ฮุย ยังจะหนีอีกเหรอ?"
ความคิดแรกของไป๋ฮุยคือหนีจริง ๆ แต่แล้วก็ระลึกได้ว่าตัวเองเป็นคนที่มีเทพเจ้าคุ้มครอง
ยุคนี้ยุคนั้นไม่เหมือนกัน เขาไม่จำเป็นต้องกลัวพวกซางเฟยหว่านเลย!
ไป๋ฮุยไม่เพียงไม่หนี ยังกระโดดลงมาจากชั้นสองอย่างเปิดเผย แล้วยืนอยู่ตรงหน้าทุกคนอย่างมั่นใจ
"ไป๋จวิ้น เธอยังไม่ตายอีกเหรอ หึ ไม่ตายแล้วยังไม่รู้จักซ่อนตัว ยังกล้าเดินมาอยู่ตรงหน้าฉัน อยากจะตายซ้ำอีกรอบเหรอ หรือว่า..."
สายตาของเขาหลุมลงบนตัวซางเฟยหว่าน "หรือว่าคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นที่พึ่งให้เธอได้"
เขาหัวเราะเย็นเสียงหนึ่ง "ซางเฟยหว่าน ฉันรู้อยู่แล้วว่าก่อนหน้านี้เป็นเธอที่หากินกับฉัน ตอนนี้พวกเธอมาครบกันหมดแล้ว ก็ดี ประหยัดแรงฉันไม่ต้องไปตามหาทีละคน!"
ไป๋จวิ้นถูกมันทำให้ขำออกมา "พวกเราทำร้ายแก? ไป๋ฮุย คำอย่าง 'พลิกดำเป็นขาว' 'ชี้กวางเป็นม้า' 'พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน' นี่มันสร้างมาไว้ใช้กับแกคนเดียวใช่ไหมล่ะ?"