ตอนนั้นเอง ป้าว่านกล่าวว่า "เครื่องในร้านเสีย บัตรประจำตัวประชาชนใช้รูดไม่ได้แล้ว พวกคุณจดเลขบัตรประจำตัวประชาชนลงทะเบียนไว้ก็พอ"
จากนั้นทุกคนก็เริ่มลงทะเบียนในสมุด
พอพานเม่าลงทะเบียนเสร็จ ก็ถามป้าว่านอีกว่า "มีอะไรกินบ้างไหมครับ?"
ป้าว่านกล่าวว่า "มีแค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับไส้กรอก"
นักแสดงหญิงคนหนึ่งค่อนข้างพิถีพิถัน ถามว่า "ฉันกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไม่ได้ แคลอรีสูงเกินไป มีอย่างอื่นไหมคะ? เอาผักมาต้มให้ฉันหน่อยก็ได้ค่ะ ค่าอาหารฉันจ่ายเพิ่มเอง"
ป้าว่านส่ายหน้า "ขอโทษนะหนู ที่บ้านไม่ได้เตรียมผักไว้มาก ไฟในเตาก็ดับแล้ว ถ้าอยากกินอะไรบอกมา เดี๋ยวฉันจดไว้ พรุ่งนี้เช้าฉันจะออกไปซื้อ"
แต่เสี่ยวหลิวกลับชี้ไปยังเนื้อกะละมังใหญ่บนเคาน์เตอร์กะทันหันแล้วพูดว่า "นั่นไม่ใช่เนื้อกะละมังหนึ่งหรอกเหรอ? กลิ่นหอมใช้ได้เลย ขายหรือเปล่าครับ?"
เจ้าของร้านชายตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เนื้อนั่นไม่ขาย!"
ป้าว่านเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี "ในกะละมังนั้นยังมีอีกตั้งเยอะ แบ่งให้พวกเขาหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก"
เจ้าของร้านชายตบเข้าไปหนึ่งฉาด "นังผู้หญิงตัวเหม็นเน่า ฉันบอกว่าไม่ขายไม่ได้ยินหรือไง? พูดจาจู้จี้จุกจิก หาเรื่องโดนตีหรือไง!"
ป้าว่านถูกตีเข้า แต่ไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่ก้มหน้ายืนอยู่ข้าง ๆ อย่างกระอักกระอ่วน
พานเม่าทนดูต่อไปไม่ไหว "นายจะตีผู้หญิงได้ยังไง? ยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า?"
เจ้าของร้านชายแค่นเสียง "ผู้หญิงของฉัน ฉันอยากตีอย่างไรก็ตี! อีกอย่าง นังนี่ชอบโดนตีจะตายไป สามวันไม่ตีสักที ตัวก็อยู่ไม่สุขแล้ว"