ไม่รู้ว่าเพราะทุกคนด่ากันอย่างครึกครื้นหรือเปล่า แสงจันทร์ที่ซ่อนอยู่ในหมู่เมฆก็ค่อย ๆ โผล่ออกมาดู เหลือแสงสว่างนวลต่ำลงมา
ภายใต้แสงจันทร์ ก้าวเท้าของทุกคนเร็วขึ้น
ไม่นาน ก็มองเห็นเค้าโครงของบ้านเรือนแถวหนึ่งอยู่ไกล ๆ
เสี่ยวหลิวร้องด้วยความดีใจ: "ถึงแล้ว ถึงแล้ว อีกไม่ไกลแล้ว ให้ตายเถอะ ในที่สุดเราก็เดินออกจากเขาวงกตปีศาจที่พ่อแกสร้างไว้ได้เสียที!"
"ทุกคนเร่งฝีเท้าหน่อย พูดแล้วต้องทำ เร็ว ๆ นี้ก็จะเลี้ยวเข้าถนนใหญ่แล้ว!" พานเม่าคะโกนเรียกด้วยเสียงดัง ขาสองข้างของเขาสั่นเทาไปหมด เหนื่อยเกินไปจริง ๆ
เดินไปอีกไม่กี่เมตร ก็เห็นบ้านแถวนั้น ที่จริงคือตึกเตี้ย ๆ สี่ชั้น บนดาดฟ้ามีป้ายติดอยู่: "โรงแรมแห่งความสุข"
"ในที่สุดก็เห็นโรงแรม ในที่สุดก็ได้พักผ่อน ฉันจะตายอยู่แล้ว!"
"มีโรงแรมเดียว ดูเหมือนเกสต์เฮาส์บ้านนา สภาพไม่ค่อยดีเลย"
"ไม่ต้องสนใจสภาพอะไรทั้งนั้น ขอแค่มีเตียงให้ฉันได้นอนก็พอ ฉันเท้าเจ็บมาก ต้องมีตุ่มพองแน่ ๆ"
"ที่นี่ดูจะห่างไกลอยู่เหมือนกัน ถ้าจะเดินเข้าไปในตัวเมือง คงต้องเดินอีกนาน ฉันก็เดินไม่ไหวแล้ว อยู่ที่นี่พอเอาตัวรอดไปก่อนดีไหม?"
พานเม่าเดินไม่ไหวมานานแล้ว ต้องให้เสี่ยวหลิวพยุงตลอดเวลา และยังต้องเดินไปด่าไปด้วย ขาเมื่อย คอแห้งจนเหมือนจะไฟลุก
เขายกมือโบก: "พักที่นี่แหละ ไปต่อขาคงพัง"
ประตูบ้านเป็นประตูเหล็กดัดสองบาน เสี่ยวหลิวเดินเข้าไป "ปัง ๆ ๆ" ตบประตูอย่างบ้าคลั่ง