ในตอนนี้ จิ้งจอกเก้าหางส่ายขนหนาทึบของมัน วิ่งไปที่ใต้ห้องพักแขกอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็กระโดดขึ้นไปที่ระเบียงหน้าต่างของซางเฟยหว่าน
หน้าต่างของซางเฟยหว่านไม่ได้ปิด ดังนั้นมันจึงเข้ามาได้อย่างสะดวกยิ่งขึ้น
ในห้องมืดยิ่งขึ้น แต่การมองเห็นในตอนกลางคืนของจิ้งจอกนั้นดีมาก มันเห็นคนที่นอนอยู่บนเตียงได้อย่างชัดเจน และยังสังเกตเห็นลมหายใจที่เบาบางของเธอได้อีกด้วย
มันค่อยๆ เดินไปที่ข้างเตียง สูดดมกลิ่นลึกๆ—หอมเกินไปแล้ว หอมเกินไป หอมกว่าหัวใจที่มันเคยกินมาไม่ว่าจะเป็นอันไหน และพลังปราณวิญญาณก็บริสุทธิ์ยิ่งกว่า
ผู้บำเพ็ญที่มีพลังปราณวิญญาณแข็งแกร่งขนาดนี้ ถ้าไม่ได้ติดยันต์ผนึกพลังที่มันเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ คงต้องใช้ความพยายามไม่น้อยในการปราบ
แต่ตอนนี้ เธอนอนอยู่ที่นั่น ให้มันจัดการได้ตามอำเภอใจ!
มันยกกรงเล็บขึ้น เผยให้เห็นเล็บคมที่แวววาว มุ่งหน้าปักไปที่หัวใจของซางเฟยหว่าน
ในขณะที่กรงเล็บของมันเกือบจะแตะต้องตัวเธอ จู่ๆ เธอก็ลืมตาขึ้นในความมืด วินาทีถัดมา ร่างของเธอก็หายไปจากเตียงอย่างลึกลับ
จิ้งจอกเก้าหางหันหัวกลับมาทันที ก็เห็นเธอยืนอยู่ที่ขอบหน้าต่างแล้ว
บังเอิญในตอนนั้นแสงจันทร์ส่องออกมาจากเมฆหนา แสงจันทร์สีขาวบริสุทธิ์แผ่สว่างในท้องฟ้าที่มืดมิด และยังฉาบรอบตัวซางเฟยหว่านด้วยแสงเรืองรองจางๆ
เธอยืนอยู่ใต้แสงจันทร์ พูดอย่างเฉยเมย: "ในที่สุดแกก็มา ฉันรอแกมานานแล้ว"