เขาวิ่งมาตลอดทางจนถึงชายหาด รู้สึกได้ว่าเลือดในกายเดือดพล่านยิ่งกว่าเดิม เกิดความร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ปกติเวลากลืนกินพลังปราณวิญญาณของคนอื่น เขาต้องใช้เวลาระยะหนึ่งในการย่อย แต่ร่างกายไม่เคยมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้มาก่อน
หรือเพราะพลังของซางเฟยหว่านแข็งแกร่งเกินไป เลยดูดซึมได้ยากขึ้น?
ขณะนี้ชายหาดเงียบสงัดไร้ผู้คน เขาจึงนั่งขัดสมาธิแบบมนุษย์โดยไม่รีรอ เพื่อเร่งการดูดซึมพลัง
เหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง เขาคว้ามือพลิกแล้วเหวี่ยงวิญญาณของหลี่ฮวนอิ๋งออกมา
"เกือบลืมไปว่ามีแกอยู่ แกยังกล้าดิ้นรนอีกหรือนี่ สมน้ำหน้า!"
หลี่ฮวนอิ๋งอ่อนแอเต็มที วิญญาณนอนแน่นอยู่บนหาดทราย ลุกขึ้นไม่ไหวแล้ว แต่ยังพยายามดิ้นจะพุ่งเข้าไป
จิ้งจอกเก้าหางยกมือขึ้นจะสลายวิญญาณเธอ แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงกระแสพลังอันแข็งแกร่งจากด้านหลัง ฟันผ่าอากาศพุ่งเข้าใส่
เขารีบกระโดดหลบ แต่วิธีหนึ่งที่หดไม่ทันถูกตัดขาดกลางคัน
ความเจ็บปวดทำให้เขากระเด็นตกลงไปในคลื่นทะเลเบื้องหน้า ฟองคลื่นสีขาวพลันถูกย้อมเป็นสีแดงฉาน
พออวี๋เป่ยหมิงมาถึง จิ้งจอกปีศาจก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงคลื่นสีเลือดซัดกระทบหาดทราย
เขามองไปยังที่ไกล ๆ อย่างใช้ความคิด ก่อนจะก้มลงมองหลี่ฮวนอิ๋งบนหาดทราย
หลี่ฮวนอิ๋งรู้สึกผิดอย่างมาก: "ขอโทษนะคะ ถ้าไม่ใช่เพราะหนู คุณซางคงไม่... เป็นหนูเองที่ทำร้ายคุณซาง!"