ซางเฟยหว่านกล่าวว่า "เพราะครั้งนี้ไม่ใช่การแย่งชิงโชคชะตา แต่เป็นการแย่งชิงชีวิต! เงินนี่คือเงินซื้อชีวิต คนที่เก็บได้จะเสียชีวิตกะทันหันภายในครึ่งชั่วโมง อายุขัยก็จะถูกต่อให้กับผู้ซื้อ ยันต์คุ้มภัยยังคงช่วยป้องภัยร้ายแรงให้เขาได้ แต่ก็ทำให้ดวงวิญญาณของจางเสี่ยวหยู่ไม่มั่นคง จึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น"
ลุงจางได้ยินก็ปาเงินลงพื้นอย่างแรง แล้วถ่มน้ำลายใส่ "พวกสารเลว แทบจะทำให้ลูกฉันตาย! คุณซาง แล้วตอนนี้ต้องทำยังไง?"
ซางเฟยหว่านกล่าวว่า "ดวงวิญญาณของลูกคุณแค่ไม่มั่นคงชั่วคราว ให้เขานอนหลับเสียให้เต็มอิ่ม ภายในสามวันอย่าออกไปไหน ก็จะไม่เป็นไร"
"แค่นี้?" ลุงจางถอนหายใจโล่งอก "ยังดี ยังดี!"
"แต่ว่า…" ซางเฟยหว่านเอ่ยขึ้นอีกครั้ง หัวใจของลุงจางก็ลอยขึ้นไปติดอยู่ที่ลำคอ "แต่ว่าอะไร?"
ซางเฟยหว่านกล่าวว่า "แต่ว่าฝั่งนั้นใช้เงินไปแล้ว แต่ซื้อชีวิตไม่ได้ ยังไงก็ต้องไม่ยอมเลิกราแน่"
ลุงจางโมโหจนหน้าแดงก่ำ "พวกมันไม่ยอมเลิกรา? ฉันยังไม่ยอมเลิกราเลย! ไอ้เวรนั่นกล้าเข้ามาลองดีสักที ฉันจะตีมันให้ตาย!"
ซางเฟยหว่านกล่าวว่า "มีคำกล่าวว่าหอกที่มองเห็นนั้นเลี่ยงง่าย ลูกดอกที่ซ่อนไว้นั้นกันยาก คุณดูแลลูกของคุณให้ดี รอฉันจบไลฟ์แล้วจะไปช่วยจัดการภัยพิบัตินั่นให้"
"หา?"
ลุงจางยังไม่ทันตั้งตัว ซางเฟยหว่านก็ตัดสายเชื่อมต่อไปแล้ว
ลุงจางยังตะโกนอยู่หน้ากล้อง "เฮ้ เฮ้ เธอยังไม่รู้ที่อยู่บ้านฉันเลยนี่ จะมาขับไล่วิญญาณร้ายได้ยังไง?"
แต่พอนึกอีกที คนเขายังส่งยันต์คุ้มภัยมาให้ได้ ก็ต้องรู้ว่าบ้านตัวเองอยู่ที่ไหนแน่