เสี่ยวโจวกับเสี่ยวหลิวเหมือนเพิ่งรอดจากเงื้อมมือมัจจุราช ทั้งตัวโชกเหงื่อ เสี่ยวโจวถึงขั้นปัสสาวะเลอะกางเกง
เสี่ยวหลิวพยายามยกมือออก แต่กลับพบว่ามือตัวเองเหมือนติดกาวกับมือเสี่ยวโจว ถอนเท่าไรก็ไม่ออก แม้แต่จะยกจากโต๊ะก็ไม่ได้
"ช่วย...ช่วยด้วย..." ทั้งสองร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก
ไก่น้อยวิ่งไวก็หน้าซีดเผือดกับภาพตรงหน้า "สตรีมเมอร์ ทำไมยังแยกไม่ออกอีก ยังไม่จบเหรอ"
"ช่วยด้วย พวกเรารู้แล้วว่าทำผิด ไม่กล้าเล่นอีกแล้ว!" เสี่ยวโจวกับเสี่ยวหลิวร้องขอชีวิตสุดชีวิต
ซางเฟยหว่านกล่าว "ความเคียดแค้นของปากกาวิญญาณยังไม่คลาย เธอไม่ยอมไป"
เสี่ยวโจวถามเสียงสั่น "อะไร...อะไรนะ เคียดแค้นอะไร พวกเราไม่ได้ทำร้ายเธอนะ!"
ซางเฟยหว่านถาม "พวกเธอไม่รู้หรือว่าวันนี้เป็นเทศกาลจงหยวน"
เสี่ยวหลิวว่า "เทศกาลอะไรนะ จงหยวน ฉันรู้จักแต่เทศกาลซ่างหยวน"
ซางเฟยหว่านถอนใจอย่างจนใจ ไม่รู้จริงๆ ว่าเขาเรียนหนังสือไปถึงไหน
"เทศกาลจงหยวน หรือที่เรียกกันติดปากว่าเทศกาลผี ผีทั้งหลายกว่าจะรอคอยถึงวันที่ได้กลับบ้านปีละครั้ง ก็แทบรอไม่ไหวที่จะกลับไปรับเครื่องเซ่นไหว้ แต่พวกเธอสองคนกลับอัญเชิญเธอมาเล่นเป็นปากกาวิญญาณ คิดว่าเธอจะไม่โกรธหรือ ตอนแรกเธอยังอดทนตอบคำถาม แต่พอถามไปเรื่อยๆ ก็ยิ่งเลยเถิด ตามเซ้าซี้ถามเรื่องส่วนตัวของเธอไม่หยุด ปกติวิญญาณก็ถูกอาฆาตครอบงำได้ง่ายอยู่แล้ว แต่พวกเธอยังหาเรื่องยั่วโทสะเธออีก"
"ขอโทษ ขอโทษ! พวกเราไม่รู้ว่าวันนี้เป็นเทศกาลผี ยิ่งไม่คิดว่าจะทำให้เธอกลับบ้านไม่ได้"