ในห้องหนังสือ
แม่ซางคลี่ภาพเขียนใบหน้าคนออกมาบนโต๊ะเขียนหนังสือ
ซางเฟยหว่านจ้องมองไปตามสายตา เป็นชายหนุ่มวัยรุ่นถือพัดกลม ดอกไม้ปักบนศีรษะ ยิ้มหวานงดงาม
ซางเฟยหว่านถาม "นี่มันหมายความว่ายังไง"
แม่ซางกล่าว "ผู้ชายในภาพคือบุตรชายคนที่สี่ของเสนาบดีหลิว ผู้ได้รับการเอ็นดูที่สุด เธอเดือนที่แล้วไม่ได้ไปร่วมการแข่งขันแต่งกวีของสมาคมกวีหรือ ตอนนั้นบุตรชายคนที่สี่ก็อยู่ที่นั่นด้วย เห็นเธอแล้วตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น คิดถึงไม่วางใจ จนกระทั่งคิดถึงจนเป็นโรค"
"ท่านซ่างซู่เคยเป็นศิษย์ของย่าของเธอ สองตระกูลของเราก็นับได้ว่ามีความเกี่ยวดอง เขายินยอมให้สองตระกูลเราผูกสัมพันธ์ด้วยการแต่งงาน แต่บุตรชายคนที่สี่เป็นลูกชายแท้ๆ ของภรรยาหลัก การแต่งกับเธอก็นับเป็นการแต่งลงต่ำอยู่แล้ว ย่อมเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมาเป็นภรรยารอง……"
แม่ซางหยุดพักเล็กน้อย แล้วเงยหน้ามองซางเฟยหว่านด้วยแววตาที่เฉียบแหลมและแยบคาย "ลูก แม่ว่าเธอคงเข้าใจความหมายของแม่แล้ว"
ซางเฟยหว่านตอบ "ไม่เข้าใจ"
แม่ซางถอดใจ "เธอแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจชัดๆ แม่รู้ว่าเธอชอบอวี๋นั่น แต่ฝ่ายมารดาของเขาไม่มีอะไรจะช่วยเธอได้เลย แถมเขายังเป็นไก่ที่ไม่กดไข่อีกต่างหาก อยู่ในบ้านได้แค่เป็นแจกันประดับ นอกจากนั้นก็ไร้ค่าสิ้นดี"
"แต่ถ้าเธอแต่งงานกับบุตรชายคนที่สี่ของตระกูลซ่างซู่ สถานการณ์ก็จะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ท่านซ่างซู่มีอำนาจแต่งตั้งบุคคลเข้ารับราชการ สามารถให้เธอข้ามการสอบจอหงวนไปเป็นข้าราชการได้โดยตรง ตระกูลซางของเราตอนนี้เสื่อมถอยลงแล้ว จะฟื้นคืนความรุ่งเรืองหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับการแต่งงานระหว่างเธอกับบุตรชายคนที่สี่ทั้งหมด"