แสงจันทร์สาดส่องลงมาอย่างสดใส กระทบร่างของเหล่านางงาม ทอดเงายาวเหยียดไว้เบื้องหลัง
แต่ทว่าพอพวกเธอก้าวเข้าสู่ป่าเขา แสงจันทร์ก็ถูกริบหายไปจากหัวไหล่
ภูเขามืดมิด ป่ารกครึ้ม แสงจันทร์ไม่อาจส่องถึงทุกซอกมุมอันมืดมน
พวกเธอก็หายเข้าไปในภูเขาเช่นนั้น
วันต่อมา ป้าชุยรออยู่ที่สถานีรถโดยสารตลอดทั้งวัน ก็ไม่เห็นพวกเธอโผล่หน้ามา
เธอแค้นใจในใจนัก: "พวกเด็กสาวบ้านี่ จะเปลี่ยนใจไม่ไปแล้วหรือไง? ถ้าพวกเธอไม่ไป ธุรกิจของฉันจะทำยังไง?"
"เจ้าของบอกไว้ว่า ลูกค้าพวกนั้นชอบสาวบริสุทธิ์วัยเยาว์ บอกว่าเด็กที่เกิดมาจะได้แข็งแรง ถึงขั้นยอมจ่ายแพงกว่าเท่าตัวเลย"
"แต่ตอนนี้... ถ้าพวกเธอไม่มา ฉันจะไปเอาเงินค่าคอมมิชชั่นที่ไหน?"
"ฉันต้องกลับไปตามพวกเธอ เงินที่ใกล้จะถึงมือแล้ว จะไม่ให้รีบเก็บได้ยังไง?"
พอหวนกลับไปสืบจึงรู้ว่า เด็กสาวพวกนั้นล้วนหายตัวไปหมดแล้ว
เรื่องนี้สร้างความตื่นตะลึงให้ตำรวจ ระดมกำลังคนออกตามหาจนทั่วขุนเขา
ไม่นานนัก ตำรวจก็ตามมาสอบปากคำป้าชุย
เพราะในช่วงเวลานี้ ป้าชุยติดต่อกับเด็กสาวที่หายตัวไปบ่อยครั้ง และชอบซื้อของกินของดีๆ ไปฝากให้พวกเธอเสมอ
พฤติกรรมเช่นนี้ย่อมเป็นที่กังขา
แต่จากการสอบสวนก็ไม่พบว่าป้าชุยมีส่วนเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของเด็กสาวพวกนั้นโดยตรง
อีกทั้งป้าชุยพวกนั้นทำการซุกซ่อนหลักฐานไว้มิดชิด ไม่ทิ้งร่องรอยอะไรให้จับได้
แม้แต่บัญชีธนาคารก็ไม่มีรายการเงินเข้าออกมากมาย เพราะเงินค่าคอมมิชชั่นที่เคยได้จากการแนะนำคน เอาไปฝากไว้อีกบัญชีหนึ่ง