หลังจากดื่มน้ำข้าวเสร็จ ป้าหวังก็ขังพวกเขาไว้อีกพักหนึ่ง
จนกระทั่งฟ้าจะมืด จู่ๆ ก็มีคนมากมายในลานบ้าน ทั้งแก่และหนุ่ม ล้วนเป็นผู้ชาย ดูจากการแต่งกายน่าจะเป็นคนในหมู่บ้าน
ป้าหวังเดินออกไปต้อนรับอย่างกระตือรือร้น เสียงพูดคุยหัวเราะลอดเข้ามาในโรงฟาง:
"ถึงจะมีแค่สองคน แต่คุณภาพดี ล้วนเป็นนักศึกษา หน้าตาก็สวย คนอยู่ในนั้น พวกคุณดูให้ดี คราวนี้อย่าขี้เหนียวเงินล่ะ"
ระหว่างที่พูด ประตูโรงฟางก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง
ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งหลั่งไหลเข้ามา สอดส่าย อยากรู้อยากเห็น พินิจพิเคราะห์...
ในเวลานี้ พวกเขาก็เหมือนสินค้า ปล่อยให้ผู้คนมองดูและเลือกสรร
"คนนี้ตัวสูง ไหล่กว้าง ดูแล้วทำงานเก่ง"
"คนนี้ก็ดีนะ ตัวขาวๆ สวยกว่าที่ผ่านมาทั้งหมด"
"ดูแต่ความสวยไม่ได้ ต้องดูว่าสามารถมีลูกมีหลานได้หรือไม่..."
ด้านนอกแสงยามสนธยาคลุมเครือ พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน
ภายในเรือนแสงไฟมืดสลัว ส่องไม่ถึงความมืดมนในใจคน
"ลูกฉันถูกใจเด็กตัวสูงคนนี้ ป้าหวัง คนนี้เท่าไหร่!" ชายแก่คนหนึ่งชี้ไปที่อวี๋เป่ยหมิงแล้วถามเสียงดัง
ป้าหวังบอกราคาไป
ชายแก่ตกใจ: "แพงขนาดนี้เลยหรือ? ที่ผ่านมาไม่เห็นแพงขนาดนี้!"
ป้าหวังหัวเราะพลางพูด: "เด็กคนนี้ตัวสูง สะโพกใหญ่ ดูแล้วคลอดลูกง่าย ต้องแพงหน่อย พ่อโก่วเซิ่ง อยากได้สะใภ้ให้ลูกชาย อย่าขี้เหนียวเงินล่ะ"