ฤดูหนาวของเมืองหางโจวหิมตกน้อย แม้จะมีบ้างก็ละลายหายไปอย่างรวดเร็ว
"ตอนหิมะตก เหมาะกับการกินสุกี้ย่างที่สุด"
มั่วชวนพูดพร้อมคีบเนื้อลวกชิ้นหนึ่งให้ปีศาจต้นท้อ
คุณยายของมั่วชวนเดินมากับเกี๊ยวร้อน ๆ สองจาน
"วันนี้พึ่งปั้นสด ๆ มีสองไส้ ไส้กุยช่ายไข่กับไส้หมูผักกาดขาว มาลองชิมกันเลยว่าอันไหนอร่อยกว่า!"
มั่วชวนรีบออกตัวคีบเกี๊ยวให้ปีศาจต้นท้ออย่างกระตือรือร้น "เกี๊ยวที่ย่าผมปั้นอร่อยที่สุดเลยนะ"
ปีศาจต้นท้อกินไส้กุยช่ายแล้วก็กินไส้หมูกะหล่ำปลี รู้สึกว่าอร่อยมาก ดีกว่าเกี๊ยวไส้แก้วมังกรของปู่ถันหลายเท่า
พอกินข้าวเสร็จ ย่าก็ส่งมั่วชวนไปล้างจาน ส่วนตัวเองนั่งคุยกับปีศาจต้นท้อ
ตอนนี้ปีศาจต้นท้อกลับคืนสู่ร่างแท้จริงแล้ว เป็นสาวสวยราวอายุยี่สิบ สวยจนน่าจะเป็นดาราได้
ย่าถึงตอนนี้ก็ยังแทบไม่กล้าเชื่อ สาวสวยระดับนี้จะมาหลงรักหลานชายโง่ ๆ ของแกจริงหรือ?
"เสี่ยวเถา หนูจะแต่งงานกับหลานย่าจริง ๆ เหรอ?" ย่าถามตรง ๆ
ปีศาจต้นท้อพยักหน้าอย่างจริงจัง
ย่าจับมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย แต่สุดท้ายก็ไม่อยากทำร้ายหญิงสาวดี ๆ คนนี้
"ย่าไม่หวงห้ามอะไรหนู แต่ก่อนหน้านี้ย่าเคยให้ผู้รู้ไปดูดวงของมั่วชวนมาแล้ว เขา……เขาดวงไม่ดี เป็นชะตาหงส์เดียวดาย"
ปีศาจต้นท้อยิ้มตอบ "ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่ใส่ใจ"
ย่าถอนใจยาว "หนูอาจยังไม่รู้ว่าชะตาหงส์เดียวดายมันเป็นยังไง มันคือชะตาที่ถูกกำหนดให้เป็นโสดตลอดชีวิต แม้ฝืนแต่งงานได้ก็ต้องหย่าหรือเสียสามี"