ชายคนนั้นพูดพลางเตรียมจะตัดการเชื่อมต่ออีกครั้ง ซางเฟยหว่านกล่าวขึ้นว่า "คุณฆ่าพ่อของคุณเอง ลืมไปแล้วหรือไง? ถ้าลืม ก็จงจำขึ้นมาเถอะ"
น้ำเสียงเย็นชานั้นแฝงไปด้วยพลังสะกดใจ ทำให้การเคลื่อนไหวที่จะตัดสายของเขาหยุดชะงักลง
เขาพึมพำกับตัวเองว่า "พ่อของฉัน... เขาเป็นคนชั่ว เขาสมควรตาย... สมควรตาย..."
ความทรงจำที่ถูกบดบังด้วยกาลเวลา คิดว่าจะลืมได้แล้ว กลับผุดขึ้นมาอย่างกะทันหันในชั่วขณะนั้น
เพียงพริบตาเดียว เขารู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปห้วงเวลาอันมืดมิดครั้งนั้นอีกครั้ง:
"อีแพศยา ทำไมแกถึงไปคุยกับผู้ชายคนอื่น?"
"ทนเหงาไม่ได้นักหรือไง? ถามทาง? เขาจะถามใครก็ได้ ทำไมต้องมาถามแก?"
"ก็เพราะแกจงใจยืนอยู่ตรงนั้นเพื่อหาคนอยู่แล้ว! ฉันเตะให้แกตายเลยไอ้แพศยา!"
คำด่าของพ่อ เสียงร้องไห้คร่ำครวญของแม่ หลอกหลอนเขาตลอดช่วงวัยเด็กและวัยรุ่น
พ่อของเขาเป็นคนขี้เมา เวลาเมาก็ชอบทำร้ายเมียและลูก
เจิ้งเหรินจาจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองถูกตีมากี่ครั้ง
ภายใต้ความรุนแรงในครอบครัวที่ยืดเยื้อ เขาเลือกที่จะหลบหนี
ทุกครั้งที่เห็นพ่ออารมณ์ขึ้นและจะลงไม้ลงมือ เขาจะหนีไปซ่อนตัวในตู้เสื้อผ้า
แต่ไม่ว่าประตูตู้จะปิดแน่นแค่ไหน เสียงด่าของพ่อ เสียงร้องไห้ของแม่ เสียงข้าวของแตกกระจาย ก็ยังลอดเข้ามาในหู กดทับอยู่ในใจจนไม่อาจสลัดทิ้งไปได้