ลิฟต์แล่นลงเรื่อย ๆ จนถึงลานจอดรถใต้ดิน ร่างของไป๋จวิ้นและศพอีกห้าศพถูกยัดใส่รถบรรทุกห้องเย็นคันหนึ่ง
หลังรถแล่นออกไป พนักงานชายที่อยู่เก็บของในห้องเก็บศพ ก็อยู่ดี ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ ตบหน้าผากตัวเองปังหนึ่งที
"ไม่ถูกนะ วันนี้ศพเข้ามาทั้งหมด 13 ศพ ขนไป 6 ศพ ก็น่าจะเหลือ 7 ศพสิ ไหนวะเหลือ 8 ศพได้ยังไง? เพิ่มมาศพนึง! เฮ้ย ๆ ผิดแล้ว! ผิดแล้วโว้ย!"
เขารีบร้อนวิ่งตามลงไปที่ลานจอดรถใต้ดิน แต่ก็สายเกินไป รถขนศพแล่นไปไกลแล้ว
ไป๋จวิ้นนอนอยู่ในรถห้องเย็นอุณหภูมิติดลบ สองชั่วโมงแรกยังไม่รู้สึกอะไร พอผ่านไปก็เริ่มหนาวขึ้นเรื่อย ๆ จนตัวสั่นเทา
ดูท่าพลังปราณวิญญาณเล็กน้อยที่จางเสวี่ยเสวี่ยให้ไว้จะหมดไปเกือบหมดแล้ว
ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป คงต้องตายเพราะความหนาวเย็นแน่!
ตอนนั้นเอง วิญญาณของฟางหลัวไปเจออะไรบางอย่างเข้า แล้วพูดกับไป๋จวิ้นว่า "ฉันเห็นมุมนั้นมีผ้าห่มอยู่ผืนนึง แกเอาไว้ห่อตัวก็ได้"
ในที่มืดสนิท เขามองไม่เห็นอะไรเลย
โชคดีที่วิญญาณนั่นใจดีคอยบอกทาง เขาเลยคลำหาผ้าห่มเจอได้ไม่ยาก แค่กลิ่นแรงหน่อย ไม่รู้ว่าจะเป็นผ้าห่อศพหรือเปล่า
สถานการณ์คับขัน ชีวิตสำคัญกว่า จะไปสนใจอะไรได้มากนัก
ห่มผ้าห่มแล้ว ไป๋จวิ้นก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย
ฟางหลัวแม้จะกลายเป็นวิญญาณแล้ว แต่ในที่แบบนี้ก็ยังรู้สึกหนาวผิดปกติ
เธอหมอบอยู่ข้าง ๆ ไป๋จวิ้น ถามด้วยความหวาดกลัว "พวกเขาจะพาเราไปที่ไหน?"
ไป๋จวิ้นสั่นด้วยความหนาว ตอบว่า "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เอาเถอะ ตอนนี้ฉันยังเอาตัวไม่รอดเลย"