เมื่อถูกลูกชายตั้งข้อสงสัยใส่ ย่าสวี่ก็นิ่งค้างไปชั่วครู่ แล้วจู่ ๆ ก็ปาดน้ำตา "คนอื่นว่าร้ายฉันก็เถอะ แต่แกเป็นลูกฉัน แกจะเชื่อแบบนั้นได้ยังไง?"
หันหน้าไป เธอก็โกรธกรีดกร้องจะแย่งโทรศัพท์จากมือสะใภ้
"ปิดถ่ายทอดสดนั่นซะ! สตรีมเมอร์อะไรไม่รู้ กล้ามาพูดจาปั่นป่วนคน! ขาดความดีขาดคุณธรรมชนิดนี้ เชื่อฉันไหมว่าฉันจะโทรแจ้งควบคุมแก!"
ซางเฟยหว่านหัวเราะเยาะเบา ๆ "ผิดคุณธรรมมีแต่คุณ! นึกว่าสิ่งที่ทำลงไปจะไม่มีใครรู้เหรอ? ชายชราผู้นั้นที่คุณทำให้ตายเมื่อปีนั้น ตายโดยไม่มีทางเลือก ใจเต็มเปี่ยมด้วยความแค้น จนถึงทุกวันนี้ก็ยังไม่ได้ไปเกิดใหม่ ย่าสวี่ เขายืนอยู่หลังคุณแล้วกำลังจ้องคุณอยู่นะ!"
คำพูดเพิ่งจบ กระแสลมเย็นเยียบก็พัดเข้ามาในห้อง ย่าสวี่ทั้งร่างแข็งค้าง รู้สึกคล้ายมีบางสิ่งยืนอยู่ข้างหลัง จ้องเธอด้วยสายตาเต็มไปด้วยพิษภัย
สะใภ้กับลูกชายก็หันไปมองด้านหลังย่าสวี่พร้อมกัน เห็นเพียงหน้าต่างที่ถูกลมเย็นพัดเปิดออกเมื่อไรไม่รู้ แต่ก็ไม่เห็นเงาร่างผีสางอะไรเลย
ย่าสวี่ไม่กล้าหันหลังกลับไปมองเลยสักนิด เอาแต่ตะคอกใส่ซางเฟยหว่านอย่างเสียขวัญแต่ฝืนหน้าตาย "แ...แกพูดเพ้อเจ้อ! แกเผยแพร่ความงมงาย! ฉ...ฉันจะแจ้งตำรวจ ใช่ แจ้งตำรวจ! ลูกยังมัวยืนบื้ออะไรอยู่ เร็วขึ้น โทรแจ้งตำรวจสิ!"
แต่กลับได้ยินซางเฟยหว่านตอบว่า "แจ้งควบคุมก็ดีเหมือนกัน จะได้จับฆาตกรตัวจริงขึ้นมา"