แม่ตัวตัวได้ยินคำพูดของซางเฟยหว่าน สีหน้าเปลี่ยนไปมาก: "แล้วจะทำยังไงดี? หนี้มีเจ้าของ บาปมีผู้ก่อ จะให้ผลกรรมตกอยู่กับเด็กคนหนึ่งไม่ได้นะ! สตรีมเมอร์ ช่วยช่วยลูกของฉันด้วยเถอะ เขาไร้เดียงสาจริง ๆ ยังเล็กนัก ไม่รู้อะไร ไม่เข้าใจอะไร ไม่สมควรต้องมาพลอยเดือดร้อนเพราะผู้ใหญ่!"
ซางเฟยหว่านกล่าว: "วิญญาณที่ยังวนเวียนไม่ยอมไป เพราะในใจมีแค้น มีเกลียด กลายเป็นความยึดติดที่ค้างคา ถูกรั้งไว้ที่นี่ไปไหนไม่ได้ ที่จริงเขาก็ทุกข์ทรมานมาก วิธีเดียวคือคลี่คลายความยึดติดของเขา ให้เขาจากไปได้ ก็จะแก้ปัญหาที่ต้นเหตุได้"
แม่ตัวตัวยิ่งถามขึ้นทันที: "ความยึดติดของเขาคืออะไร?"
ซางเฟยหว่านพูด: "ฆาตกรได้รับโทษ ชดใช้ค่าเสียหายเต็มจำนวน ก็จะคลี่คลายความยึดติดได้ ให้ผู้ตายได้หลับสงบ"
"ไม่ได้!" ย่าสวี่ร้องขึ้นด้วยความตกใจ พุ่งเข้าไปกอดขาลูกชาย ร้องไห้โฮออกมา
"ฉันไม่ยอมไปติดคุก! ลูกเอ๋ย แม่แก่ปูนนี้แล้ว ลูกห้ามส่งแม่ไปติดคุกเด็ดขาด! แล้วค่าชดใช้... ฉันจะไปมีเงินมากมายขนาดนั้นที่ไหน? หมื่นห้า... ใช่แล้ว ศาลตัดสินให้เราชดใช้แค่หมื่นห้า! หมื่นห้า เราจ่ายหมื่นห้า!"
ซางเฟยหว่านกล่าว: "ฉันพูดว่าชดใช้เต็มจำนวน มันมากกว่าหมื่นห้าเยอะนัก"
"นี่... นี่มันขู่กรรโชกชัด ๆ! ฉันจะมีเงินมากมายที่ไหน เอาแม่ไปขายก็ไม่คุ้มค่านั้น โอย ๆ ๆ..."