อวี่หางนิ่งงัน ก่อนสีหน้าจะฉายแววเจ็บปวด "คุณรู้เรื่องหมดแล้วหรือ"
สมดังคาด!
หลิงเฟยเฟยถามอย่างโกรธแค้น "ทำไมต้องเป็นฉัน"
ชายหนุ่มยิ้มจาง ๆ "เพราะผมรักคุณ"
เขาพยายามจะจับมือเธอ แต่หลิงเฟยเฟยปัดออก "นี่เรียกว่ารักหรือ คนกับผีต่างหนทาง อยู่ด้วยกันได้ไม่ยั่งยืนหรอก"
"ไม่ยั่งยืนก็ไม่เป็นไร" สีหน้าเขาเครียดขึ้นมาทันที "ผมถามมาแล้ว ถึงจะอยู่ด้วยกันได้แค่ไม่กี่ปี แต่ไม่กี่ปีก็ยังดี ขอแค่ได้อยู่กับคุณ ไม่ว่าจะกี่ปีหรือกี่วัน ผมก็ไม่เสียใจ ผมไม่กลัวตาย"
ประโยคสุดท้ายทำให้หลิงเฟยเฟยนิ่งงัน "หมายความว่าไงว่าไม่กลัวตาย คุณตายไปแล้วไม่ใช่หรือ"
อวี่หางรู้ว่าตัวเองพลั้งปาก จึงรีบหุบปาก
แต่หลิงเฟยเฟยไม่ยอมปล่อยผ่าน เธอหันไปทางหน้าจอคอมพิวเตอร์ "สตรีมเมอร์ คำพูดของเขาหมายความว่าอะไร ช่วยบอกฉันที"
จนถึงตอนนั้น อวี่หางจึงสังเกตเห็นว่าหน้าจอเปิดถ่ายทอดสดและต่อสายตรงอยู่
เขารีบเข้าไป หมายจะปิดเครื่อง
ในจอภาพ ซางเฟยหว่านถอนหายใจเบา ๆ "คนกับผีต่างหนทาง เหตุใดยังยึดติดไม่หลุดพ้น"
ใบหน้าอ่อนโยนของอวี่หางพลันฉายแววโกรธ "คุณเป็นใคร เรื่องไม่เป็นเรื่องชอบสอดทำไม"
ซางเฟยหว่านกล่าว "คุณขังเธอไว้ที่นี่ ไม่ยอมให้เธอไปเวียนว่ายตายเกิด คิดว่าดีต่อเธอจริงหรือ ไม่เห็นหรือว่าความทรงจำของเธอเลอะเลือนมากขึ้นทุกที"
อวี่หางแย้ง "ไม่ใช่ว่าส่งผลแค่อายุขัยของผมหรอกหรือ เมื่อพลังหยางของผมหมดลง ผมก็จะจากไปพร้อมกับเธอ"