หลังจากออกจากบ้านของซางเฟยหว่าน เสี่ยวเฮยก็กระโดดโลดเต้นเดินนำหน้าสุด ส่วนอวี๋เป่ยหมิงเดินตามหลัง พร้อมกับตะโกนเป็นระยะ ๆ ว่า
"เสี่ยวเฮย อย่าไปจับนกกระจอก ต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมสัญชาตญาณของตัวเอง เสี่ยวเฮย อย่าขี้เรี่ยราดตามใจชอบ ต่อไปต้องเข้าห้องน้ำเหมือนคน—ขุดหลุมฝังก็ไม่ได้ ต้องใช้ชีวิตแบบคน!"
ท่าทางแบบนั้นช่างเหมือนพ่อแก่ที่คอยเป็นห่วงเป็นใยไม่รู้จบจริง ๆ
ชิวผู้เฒ่าเดินตามหลังมาอย่างเงียบ ๆ ในใจรู้สึกหงุดหงิด
เจิ้งหลานซินถามอย่างสงสัยข้าง ๆ ว่า "เสี่ยวเฮยเป็นอาจารย์ของพวกเราในชาติที่แล้วจริง ๆ หรือ? อาจารย์เก่งกาจขนาดนั้น ทำไมถึงปกป้องลูกศิษย์ของตัวเองไม่ได้ล่ะ?"
ชิวผู้เฒ่าพูดด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ "เรื่องในตอนนั้น ฉันเองก็ไม่ค่อยชัดเจนนัก อาจารย์ก่อนหน้านี้ไม่อยากพูดถึงมากนัก แค่ทุกปีจะพาฉันไปเซ่นไหว้ที่หลุมศพของพี่เสี่ยวเฟิง"
"อาจารย์บอกว่าเสี่ยวเฮยคือเสี่ยวเฟิงกลับชาติมาเกิด ก็ต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอน อาจารย์ไม่มีทางจำผิดหรอก"
"แต่ในใจฉันรู้สึกไม่ดีเลย! ในสายตาอาจารย์ไม่มีฉันแล้ว ต่อไปฉันก็คงเป็นชายแก่ที่น่าสงสารไม่มีใครรัก!"
"ใครบอกว่าไม่มีใครรัก?" เจิ้งหลานซินยิ้มพร้อมกับควงแขนเขา "คุณยังมีฉันไม่ใช่หรือ? ในใจฉัน เสี่ยวชิว คุณคือผู้ชายที่ดีที่สุดในโลก! คุณไม่ต้องไปเปรียบเทียบกับใคร คุณก็เป็นหนึ่งเดียวอยู่แล้ว"
ชิวผู้เฒ่าถาม "จริงเหรอ? ฉันดีขนาดนั้นเลยเหรอ?"