"ไม่กิน เอาไว้เลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง" อวี๋เป่ยหมิงตบหัวเสี่ยวเฮยเบา ๆ "อย่าคิดถึงปลาดิบเลย ความต่างระหว่างสัตว์กับคนก็คือ สัตว์ปล่อยตามสัญชาตญาณและความต้องการ ส่วนคนรู้จักควบคุม เสี่ยวเฮย ถ้าอยากบำเพ็ญจนเป็นคนได้ ก็ต้องกำจัดความต้องการตามสัญชาตญาณให้ได้ก่อน ต่อไปเจ้าปลาน้อยนี่ก็เป็นสัตว์เลี้ยงของเธอ เธอต้องฝึกควบคุมความต้องการ ไม่ใช่ถูกความต้องการควบคุม"
เสี่ยวเฮยก้มหน้า ปิดซ่อนความเจ้าเล่ห์ในแววตา คิดในใจว่า รอหามุมที่ไม่มีใครเห็นก่อน แล้วค่อยแอบกิน ครูฝึกเอ็นดูฉันขนาดนี้ คงไม่โกรธหรอก
แต่ก็ได้ยินอวี๋เป่ยหมิงพูดเสริมอีกประโยค "ถ้าเลี้ยงตาย ฉันจะให้ชิวผู้เฒ่าเป็นพี่ใหญ่คนโต!"
เสี่ยวเฮย: "เหมียว!!!"
หลังจากเหตุการณ์เล็กน้อยจบลง ทุกคนก็เริ่มงานเลี้ยง
ห้องอาหารในบ้านของซางเฟยหว่านกว้างขวางมาก โต๊ะกลมใหญ่สำหรับยี่สิบคนถูกจัดไว้ พอนั่งปีศาจต้นไม้เก้าตน ชิวผู้เฒ่ากับภรรยา จางเสวี่ยเสวี่ย ไป๋จวิ้น อวี๋เป่ยหมิง ซางเฟยหว่าน เสี่ยวเฮย ก็ยังเหลือที่ว่างอีกมาก
ชิวผู้เฒ่าอยากนั่งติดกับอวี๋เป่ยหมิง เตรียมจะคุยเรื่องผักที่เขาปลูกบนเขาโส่วหลง
ทางซ้ายของอวี๋เป่ยหมิงคือซางเฟยหว่าน ทางขวามีที่ว่างอยู่หนึ่งที่ ชิวผู้เฒ่ากำลังจะนั่งลง ใครจะรู้ว่าเสี่ยวเฮยจะมาแย่งที่นั่งก่อน
เสี่ยวเฮยนั่งยอง ๆ บนเก้าอี้ แล้วส่งสายตาดูถูกชิวผู้เฒ่า
ชิวผู้เฒ่าโกรธจนหน้าบึ้งตึง หมดอารมณ์จะกินข้าว
อวี๋เป่ยหมิงไม่ทันสังเกตชิวผู้เฒ่า แค่ตักอาหารใส่จานหนึ่งวางไว้ตรงหน้าเสี่ยวเฮย "อุ้งเท้านายสั้นตักอาหารไม่ถนัด อยากกินอะไรบอกครูฝึก ครูฝึกตักให้"