ซางเฟยหว่านหันหน้ากลับมา น้ำเสียงเย็นชา "ถ้าไม่ใช่อาจารย์กับศิษย์ ก็คือเธออยู่ในมนุษยโลก ฉันอยู่บนสรวงสวรรค์ ต่อไปนี้ไม่มีวันไขว้เขวกันอีก"
ฝ่ายหนึ่งบนฟ้า ฝ่ายหนึ่งอยู่แผ่นดิน ไม่มีวันพบกันอีก!
"อาจารย์ ท่านไม่มีความหมายอื่นใดต่อผมจริงหรือ"
"ไม่มี"
"แต่ผมมี ผม……"
"หุบปาก! ลั่วหนิง เธอคือเทพนักรบแห่งสวรรค์ ต่อไปตำแหน่งเทพของฉันจะส่งต่อให้เธอ แต่ถ้าเธอไม่สามารถละความปรารถนา ตั้งใจบำเพ็ญตบะ ไม่อาจแบกรับภาระอันหนักอึ้งแห่งสวรรค์ได้ ฉันจะวางใจส่งตำแหน่งนี้ให้เธอได้อย่างไร"
"งั้นก็ส่งตำแหน่งให้ผมเดี๋ยวนี้เลย!"
อวี๋เป่ยหมิงอ่านจบบทพูดบรรทัดสุดท้าย แล้วก็เผ่นออกมาโจมตีเซอร์ไพรส์ ฝ่ามือหนึ่งเหวี่ยงอาจารย์ตกลงสู่โลกมนุษย์
แต่เมื่อฝ่ามือของเขาแตะลงบนหลังของซางเฟยหว่าน ภาพวันที่เธอพุ่งลงจากหน้าผาก็ลอยขึ้นในสมอง
หยดน้ำตาลใส ไหลผ่านเสี่ยงความทรงจำ ตกลงมุมมืดที่ไม่มีใครเห็น และกลายเป็นบาดแผลที่ไม่เคยหายเป็นปกติ
"ปะปะปะ……"
ฉากนั้นจบลง ผู้ชมในสนามปรบมือกันอย่างอบอุ่น
พิธีกรปรบมือแล้วพูดว่า "สองคนนี้เล่นได้เยี่ยมจริง ๆ ฉันถึงกับขนลุกซู่ไปเลย"
พานเม่าเองก็ลอบทึ่งในใจ: เด็กหนุ่มอย่างเป่ยหมิง ไม่เจอกันแค่ไม่กี่เดือน ทำไมฝีมือการแสดงถึงก้าวหน้าได้ขนาดนี้ ดีกว่าตอนถ่ายละครเมื่อก่อนซะอีก แววตาล้วนเป็นละครล้วน ๆ!
สองคนที่เป็นตัวจริงยืนกลับเข้าที่ของตัวเอง โค้งตัวเล็กน้อยให้ผู้ชมด้านล่างเพื่อแสดงความขอบคุณ