อวี๋เป่ยหมิงมองกระจกแตกนั้นแล้วนึกเชื่อมโยงถึงจุดสำคัญได้
เขาพลิกฝ่ามือ กระจกทองแดงโบราณขนาดเล็กก็ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ นั่นคือกระจกที่ได้มาหลังจากออกมาจากโลกในกระจกเมื่อครั้งนั้น
ในกระจกซ่อนวิญญาณหยินได้และปกปิดพลังปราณได้ เช่นเดียวกัน กระจกยังสะท้อนตำแหน่งของวิญญาณได้ด้วย โดยเฉพาะกระจกวิญญาณบานนี้ ซึ่งเป็นเครื่องรางพิเศษ ยิ่งใช้ในการตรวจสอบได้ดียิ่งขึ้น
อวี๋เป่ยหมิงถือกระจกส่องทุกห้องจนมาถึงห้องทำงานผู้อำนวยการเป็นห้องสุดท้าย
เมื่อกระจกหันไปทางชั้นหนังสือ ก็มีสิ่งผิดปกติปรากฏขึ้นในเนื้อกระจก
แต่บนชั้นหนังสือกลับว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย
แต่ปฏิกิริยาของกระจกไม่มีทางผิด แล้วเหตุใดจึงยังหาสิ่งนั้นไม่พบ?
อวี๋เป่ยหมิงและซางเฟยหว่านสบตากัน พร้อมกับออกโรงทั้งคู่ ตู้เก็บของก็แตกกระจายในพริบตา
ภาพถ่ายหนึ่งหลุดลอยออกมา ซางเฟยหว่านยกมือคว้า ภาพนั้นก็ตกมาอยู่ในมือของเธอ
เป็นภาพเหมือน ชายผมทองตาสีฟ้า แววตาแฝงความหวาดกลัวไว้
"ออกมาเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นจะเผาให้ตาย!" พูดจบ ลิ้นไฟก็พลุ่งพล่านขึ้นกลางฝ่ามือของซางเฟยหว่าน แล้วกลืนกินภาพถ่ายนั้นอย่างรวดเร็ว
"อ๊า!" พร้อมกับเสียงร้องโหยหวน วิญญาณผู้อำนวยการก็กลิ้งออกมาจากภาพถ่าย กระแทกพื้น
ปีศาจต้นหลิวที่เห็นเหตุการณ์ถึงกับตะลึง: "ผีตนนี้ฉลาดจริง ๆ นะเนี่ย แอบซ่อนตัวอยู่ในภาพถ่าย แล้วเอาภาพถ่ายไปซ่อนไว้หลังตู้อีกต่อหนึ่ง"
ผู้อำนวยการจอห์นสันในตอนนี้มอมแมมไปทั้งตัว ผมสีทองนั้นเลอะเลือดไปหมด ศีรษะมีรอยแตกขนาดใหญ่หลายรอย