โรคอัลไซเมอร์ดำเนินไปอย่างยาวนาน ตอนแรกไม่ชัดเจน แค่ขี้หลงขี้ลืม
ทีละเล็กทีละน้อย สิ่งที่หลงลืมก็มากขึ้นเรื่อยๆ ครั้งหนึ่งคุณยายออกไปซื้อกับข้าวแล้วหาทางกลับบ้านไม่เจอ
ลูกชายถึงได้รู้ว่าแม่ไม่ปกติ พาไปโรงพยาบาลตรวจก็วินิจฉัยยืนยันเป็นโรคอัลไซเมอร์
ตอนนั้นลูกชายยังคิดถึงบุญคุณ ดูแลอย่างเต็มอกเต็มใจ
ถึงขั้นลาออกจากงานมาอยู่เฝ้าแม่ที่บ้าน
กลัวแม่หลงทาง เขาห่วงใยทำป้ายชื่อห้อยคอให้
แต่ต่อมา เมื่อโรคดำเนินไป แม่ของเขาเปลี่ยนเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิง
หญิงชราที่เคยอ่อนโยนและเมตตา กลายเป็นคนอารมณ์รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เอะอะก็โวยวาย
แถมยังมีอาการหลงผิดบ่อยๆ เดี๋ยวสงสัยลูกสะใภ้แอบกินขนม เดี๋ยวก็ว่าลูกชายแอบเอาเงินไป
ต่อมา เธอกลายเป็นจำใครไม่ได้เลย มักถือไม้กวาดโวยวายจะไล่ลูกชายออกจากบ้าน
ยิ่งไปกว่านั้น เธอถึงกับลืมเรื่องขับถ่าย ไม่ก็เลอะตัว หรือไม่ก็เลอะเตียง โซฟา
ลูกชาย ลูกสะใภ้คอยตามเก็บกวาด กลางวันวุ่นวายมาทั้งวัน กลางคืนก็ไม่ได้สงบ
เพราะคุณยายจะลุกขึ้นมาเคาะประตูห้องแล้วตะโกนว่า "ที่นี่ไม่ใช่บ้านฉัน พวกแกส่งฉันกลับบ้าน! ฉันจะกลับบ้าน!"
คืนหนึ่ง เธอจู่ๆ ก็ลุกขึ้นมาบอกว่าจะทำกับข้าวให้หลานสาว เปิดเตาแล้วก็ลืมทันทีว่าจะทำอะไร หันหลังกลับไปนอน
ถ้าลูกชายไม่ลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำกลางดึกแล้วเห็นแสงไฟในครัวละก็ รับรองได้ว่าไฟไหม้บ้านแน่!