[แม่เจ้า เสียงข้างนอกน่ากลัวมาก!]
[ได้ยินว่าการหย่าร้างต้องแยกกันอยู่หนึ่งปีด้วยนะ แต่แบบนี้จะแยกก็แยกไม่ได้ จะทำยังไง?]
[เลิกคิดเรื่องหย่าเถอะ หนีไปเลย! ไปต่างจังหวัด หนีให้ไกล!]
[จะหนีก็ไม่ง่ายหรอก พ่อแม่ที่บ้านล่ะ? งานล่ะ? โดยเฉพาะงานดีๆ ถ้าทิ้งไป ชาตินี้อาจไม่ได้กลับไปดำรงตำแหน่งนั้นอีก แล้วทำไมต้องยอมเสียอนาคตตัวเองเพราะผู้ชายคนหนึ่ง?]
[ให้ตายสิ อึดอัดจนหายใจไม่ออก! แต่งงานต้องมองให้ชัดๆ นะ ไม่งั้นตกหลุมไฟแน่]
[สตรีมเมอร์ ช่วยเว่ยเหลียงหน่อยเถอะ ฉันเห็นเธอตัวสั่นไปหมด น่าสงสารมาก!]
เว่ยเหลียงตัวสั่นไปทั้งตัว ราวกับว่าคนที่อยู่นอกประตูไม่ใช่สามีที่สนิทสนม แต่เป็นอสูรที่พร้อมจะพุ่งเข้ามากินเธอทั้งเป็น
"ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่ตรงนี้" เสียงของซางเฟยหว่านยังคงเฉยเมยเช่นเคย แต่สี่คำสั้นๆ นี้กลับทำให้คนฟังรู้สึกอบอุ่นใจและวางใจได้อย่างบอกไม่ถูก
"ไปเปิดประตูสิ ให้พวกเราทุกคนได้เห็นหน้าเขา การจะช่วยหาต้นตอของปัญหาได้ ก็ต้องให้ทุกคนได้เห็นหน้าเขา และเมื่อเจอต้นตอแล้ว ถึงจะแก้ปัญหาให้เธอได้"
"ได้ค่ะ" เว่ยเหลียงถือโทรศัพท์ เปิดประตูห้อง
ร่างของชายคนหนึ่งปรากฏอยู่หน้ากล้อง เขาสูงประมาณ 168 เซนติเมตร รูปร่างไม่ได้สูงแต่กำยำล่ำสัน ผมสั้นเกรียน หน้าตาธรรมดาสามัญ
เมื่อมองแวบแรกดูเหมือนผู้ชายซื่อๆ คนหนึ่ง แต่แววตากลับดุดันไม่ค่อยเป็นมิตร
ชายคนนั้นกำลังจะเอ่ยปาก ก็เห็นเว่ยเหลียงถือโทรศัพท์อยู่ในมือ
"ถือโทรศัพท์ถ่ายอะไร?" ชายคนนั้นหัวเราะขึ้นมา "ฉันไม่ได้ตีเธอสักหน่อย จะถ่ายฉันไว้ทำไม?"