ชายคนนั้นเดือดดาลจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าก่อเรื่องต่อหน้ากล้อง เพราะคนแบบเขาใจเสือมือไก่ กล้าแต่เล่นเล่ห์เหลี่ยมเบื้องหลัง ไม่กล้าท้าทายตรง ๆ หรอก
เขารู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี อยากจะตัดสายหนี แต่ซางเฟยหว่านพูดแทรกขึ้นมาก่อน: "คุณไปเถอะ เธอเพิ่งพูดว่าให้คุณไป ไปซิ ไปซิ..."
สีหน้าชายคนนั้นมึนงงไปวูบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินออกไปอย่างเชื่องช้า
จนกระทั่งเสียงประตูดังปังปิดลง เขาถึงได้สะดุ้งตื่น: "ทำไมฉันถึงออกมาได้?"
เขารีบเตรียมจะไปเคาะประตูอีกครั้ง แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าข้างในกำลังถ่ายทอดสด มีคนมองอยู่มากมาย ตัวเองคงหาประโยชน์อะไรไม่ได้อีกแล้ว
เขาจึงได้แต่กัดฟันเดินจากไปอย่างแค้นเคือง คิดในใจ: อีแม่ตัวแสบ พรุ่งนี้เช้าฉันจะมาเก็บคุณแน่! ยังไงคุณก็เป็นเมียฉัน หนีวันนี้ก็หนีไม่พ้นวันหน้า!
เว่ยเหลียงล็อกประตูแล้ว ใจยังไม่หายกลัว แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความเศร้ามากกว่า:
"ที่แท้ตอนแรกเขาจีบฉันก็แค่อยากแก้แค้นฉันนี่เอง ไม่แปลกที่หลังแต่งงานเขาจะเปลี่ยนไปขนาดนั้น! นิสัยหลังแต่งงานต่างหากคือตัวตนที่แท้จริงของเขา! ฉันมันโง่จริง ๆ ที่โง่เขลาเชื่อว่าเขารักฉันจริง ๆ มาหกปี คิดว่าความรักที่หายากขนาดนี้จะมีคนทะนุถนอม! ที่แท้ก็เป็นแค่การวางแผนทั้งนั้น!"
"แต่ตอนนี้ฉันจะทำยังไงดี? เขาไม่มีทางปล่อยฉันไปแน่ ๆ ยังไงก็ต้องมารังควานฉันอีก!"
ซางเฟยหว่านพูดว่า: "ถ้าจะหย่าร้าง ขั้นตอนปกติก็ต้องทำไป แต่ที่เขาพูดในไลฟ์สดเมื่อกี้ คงอีกไม่นานก็ถึงหูพ่อแม่คุณ พวกท่านจะเข้าใจและสนับสนุนคุณ คุณกลับไปอยู่บ้านแม่ก่อนดีกว่า ปลอดภัยกว่า"