เห็นเธอล้มลง ความโกรธของชายหนุ่มก็มลายหายไป เขารีบมาประคองเธออย่างร้อนรน "เจ็บตรงไหนไหม? ขอโทษ ฉันไม่ควรตะคอกเธอ"
แต่ชิงเยียนกลับถูกอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ของเขาทำให้หวาดกลัวจนอกสั่นขวัญแขวน เธอพยายามผละออกจากเขา "ฉัน ฉันมาเพื่อร่ำลาคุณ เราเป็นผู้คนคนละโลกกัน เราไม่สามารถคบหากันต่อไปได้แล้ว"
น่าเสียดายที่เธอไม่อาจผละออก กลับถูกเขากดเข้ามาในอ้อมแขนเสียแน่น เสียงเย็นเยียบของเขาเอ่ยว่า "เธอเป็นสตรีของฉัน ชาตินี้ทั้งชาติ อาหลัว เธอลืมที่สัญญากับฉันแล้วหรือ? ร่วมเป็นร่วมตาย ไม่พรากไม่จาก"
"ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าคุณไม่ใช่มนุษย์ ฉันนึกว่าเป็นแค่ความฝัน"
"แต่ฉันถือเป็นจริง อาหลัว อยู่กับฉันที่นี่เถอะ เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป"
ทันใดนั้น ชิงเยียนก็พบว่าเสื้อผ้าของตนเปลี่ยนไปแล้ว ไม่ใช่ชุดนอนที่สวมตอนเข้านอน แต่กลายเป็นชุดโบราณราชวงศ์ชิงลายปักงดงามที่เคยสวมอีกครั้ง
ส่วนเขาก้มหน้าลงที่ดอกไม้ปักบนหน้าอกของเธอ ปล่อยจูบอย่างตะกละตะกลาม พลางพึมพำว่า "อาหลัว อาหลัวของฉัน เธอจะทอดทิ้งฉันได้อย่างไร?"
ฝ่ามืออ่อนโยนสอดเข้าไปในเสื้อผ้าของเธอ ลูบไล้ไปมา ปลุกเร้าอารมณ์ปรารถนาขึ้นอย่างง่ายดาย
"อาหลัว เธอรักฉัน ใช่ไหม?"
ตอนแรกชิงเยียนยังพยายามดิ้นรน แต่ภายใต้แรงปรารถนาและมนต์สะกดของเขา เธอก็ค่อย ๆ สูญเสียเหตุผล
เธอลืมเลือนโลกความจริง ลืมคำกำชับของซางเฟยหว่าน จำได้เพียงว่าเขาคือคนรักของเธอ พวกเขาเคยมีสัมผัสเนื้อหนังที่ที่รักที่สุด และเคยให้สัญญาชีวิตต่อกัน
"เหวินเซวียน... ฉันรักคุณ..." เธอพึมพำ ตอบรับจูบของเขา
เมื่ออารมณ์รักลึกซึ้งถึงขีดสุด เขาเอ่ยถามเสียงเบา "อาหลัว ฉันจะดีกับเธอชั่วชีวิต เธอเต็มใจจะดำดิ่งสู่ห้วงฝันไปกับฉันชั่วนิรันดร์ไหม?"