อัศวินจันทร์หลังจากเห็นซูเสี่ยวเยว่ ก็โยนฉินเยว่เอ๋อร์ออกไปนอกสมองนานแล้ว เสียงสั่นเครือถามว่า "เสี่ยวเยว่ เธอหรือเปล่า?"
ซูเสี่ยวเยว่ในกระจกค่อย ๆ เดินเข้าใกล้สองก้าว อยากจะจับมือที่บาดเจ็บของเขาดู แต่ก็คว้าได้เพียงความว่างเปล่า — ถึงแม้จะปรากฏร่างเพราะสื่อกลางพิเศษ แต่ก็ยังสัมผัสไม่ได้อยู่ดี
ซูเสี่ยวเยว่ถามอัศวินจันทร์ด้วยความปวดร้าวใจว่า "มือเจ็บไหม?"
ผ่านไปหลายปี ในที่สุดเขาก็ได้พบเธออีกครั้ง ได้ยินเสียงของเธออีกครั้ง แต่เธอกลับไม่กล่าวโทษความผิดพลาดของเขา มีแต่ถามว่า "มือเจ็บไหม?"
"เสี่ยวเยว่!" ชายชาตรีผู้เปื้อนคราบน้ำมันกอดกระจกร้องไห้โฮ "ขอโทษนะ เป็นความผิดฉันเอง ฉันไม่ควรหลอกล่อให้เธอออกมา ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน เธอคงไม่เป็นอะไร ขอโทษ ขอโทษ..."
ซูเสี่ยวเยว่ทั้งน้ำตาส่ายหน้า "ไม่โทษนายหรอก มันเป็นแค่อุบัติเหตุ วันนั้นหลังจากฉันเกิดเรื่อง วิญญาณก็ลอยมาอยู่ข้างกายนาย ฉันเห็นนายถือดอกไม้รอฉันอยู่ที่ลานกว้าง ฉันยังเห็นแหวนแต่งงานที่นายซื้อให้ฉัน ภายหลังมันวางอยู่หน้าหลุมศพของฉัน..."
น่าเสียดายเหลือเกิน เธอไม่อาจตอบตกลงแต่งงานกับเขาได้
หลังจากนั้น เธอได้แต่มองดูเขาจมดิ่งลงวันแล้ววันเล่า เห็นจากชายหนุ่มผู้มองโลกในแง่ดีและมุ่งมั่น กลายเป็นผู้ชายสกปรกหนวดเครารุงรัง ไร้ความฝันต่อชีวิตดั่งเช่นปัจจุบัน
เธอปวดร้าวใจเหลือเกิน อยากจะปลอบเขาในยามที่เขาเศร้า อยากจะด่าปลุกให้เขาตื่นในยามที่เขาท้อแท้
แต่เธอทำอะไรไม่ได้เลย ได้แต่มองเงียบ ๆ เฝ้าคอยอย่างไม่มีเสียง