ในคืนวันแต่งงานของเซินอวี่ ทันทีที่ปิดไฟ คู่บ่าวสาวเพิ่งเริ่มสวีทกัน เซินอวี่ก็ได้ยินเสียง "ครืดคราด——ครืดคราด——" ดังขึ้นข้างหู
ตอนแรกเธอคิดว่าฟังผิด แต่พอตั้งใจฟังก็รู้ทันทีว่าเสียงนั้นดังมาจากหลังกำแพง
เธอรีบผลักสามีใหม่ออกแล้วพูดอย่างประหม่า: "หลังผนังมีเสียง คุณได้ยินไหม?"
สามีฟังดูแล้วตอบ: "ไม่มีนะ คุณคงตื่นเต้นเกินไป อย่ารีบ ค่อยเป็นค่อยไป"
แต่พอเอนตัวลงนอนอีกครั้ง เสียง "ครืดคราด——ครืดคราด——" นั่นก็ดังขึ้นมาอีก
รบกวนจนเธอหมดอารมณ์เข้าหอ รีบลุกจากเตียงไปสำรวจ อยากรู้ว่าเสียงนั้นมาจากไหนกันแน่
หลังกำแพงเป็นห้องหนังสือซึ่งยังว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เฟอร์นิเจอร์ มีเพียงภาพวาดสีน้ำมันทิวทัศน์หนึ่งภาพ ย่อมไม่มีทางเกิดเสียงอะไรได้
สามีกอดเธอด้วยความสงสาร: "คุณคงเหนื่อยจากการเตรียมงานแต่งช่วงนี้เลยมีอาการหูแว่ว เชื่อฟังหน่อย คืนนี้นอนพักให้เต็มที่"
คืนนั้นเธอไม่ได้ยินเสียงนั้นอีก หลับไปอย่างงัวเงียทั้งคืน
วันรุ่งขึ้นตื่นมา นึกถึงเสียงประหลาดเมื่อคืน ก็รู้สึกเหมือนหูแว่วเอง
ผ่านไปอีกหลายวัน สามีไปทำงานต่างจังหวัด บ้านเหลือเพียงเธอคนเดียว
กลางดึก จู่ ๆ ก็มีเสียง "ครืดคราด——ครืดคราด——" ดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง
เสียงนั้นชัดเจนกว่าครั้งแรก
ราวกับว่าในผนังด้านหลังหัวเตียงมีคนซ่อนอยู่ กำลังใช้เล็บมือข่วนกำแพง เกิดเสียงขนหัวลุก "ครืดคราด——ครืดคราด——"