เซินอวี่อดสั่นหนาวเล็กน้อยไม่ได้ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะโทรหาสามีเพื่อต่อว่า
ซางเฟยหว่านกล่าว "หากคุณเรียกเขากลับมาในตอนนี้ บางทีอาจไม่มีโอกาสได้รู้ความจริงอีกต่อไป"
เซินอวี่โทรออกไปแล้ว เสียงดังตื๊ดสองครั้ง ก็ได้ยินเสียงสามีตอบกลับมา:
"ว่าไง ที่รัก?"
"ที่รัก พูดสิ ทำไมไม่พูดล่ะ?"
เซินอวี่พยายามตั้งสติ แล้วพูดกับสามีทางโทรศัพท์ "ฉันจะถามว่า พรุ่งนี้กลับมาได้ไหม? ฉันคิดถึงคุณ"
ในโทรศัพท์มีเสียงหัวเราะเอ็นดูของสามี "ฉันก็คิดถึงเธอเหมือนกัน จะรีบกลับไป ให้เธอเซอร์ไพรส์"
วางสายแล้ว เซินอวี่สูดหายใจลึก แล้วพูดกับซางเฟยหว่าน "สตรีมเมอร์ ฉันอยากรู้ความจริง ช่วยบอกฉันที"
ซางเฟยหว่านกล่าว "ห้องหนังสือไม่ได้ว่างเปล่าทั้งหมด บนผนังที่ติดกับห้องนอนของคุณ มีรูปภาพแขวนอยู่ใช่ไหม?"
เซินอวี่ตอบ "ใช่ มีภาพวาดสีน้ำมันทิวทัศน์ เขาทะนุถนอมภาพนั้นมาก บอกว่าแพงมาก ไม่ให้ฉันจับต้องตามอำเภอใจ"
พูดพลางก็เดินไปที่ห้องหนังสือแล้วหันกล้องไปที่ภาพวาดตกแต่งบนผนัง
กรอบรูปสีทองหรูหราประกอบภาพทิวทัศน์ขนาดใหญ่ ดูเหมือนภาพตกแต่งบ้านทั่วไป ไม่มีอะไรพิเศษ
ซางเฟยหว่านกล่าว "คุณถอดกรอบรูปออกมา"
เซินอวี่ทำตาม เมื่อถอดกรอบรูปออก กลับเผยให้เห็นภาพจิตรกรรมฝาผนัง ที่แท้กรอบรูปนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อตกแต่งอย่างเดียว แต่เพื่อบังภาพจิตรกรรมฝาผนังด้านหลัง