ชายชราหลังค่อมก้าวเท้า ข้ามร่างของจวงเสี่ยวเยียน ไปยืนอยู่ตรงหน้าเฉา ตง
เฉา ตง ครั้งนี้ไม่มีที่ให้หลบอีกแล้ว คลานอยู่บนพื้นร้องขอชีวิตไม่หยุด: "ขอโทษครับ ขอโทษครับ ผมมือบอนเอง ผมไม่กล้าอีกแล้ว ขอให้ท่านยกโทษให้ผมด้วยเถอะ"
"มือบอน? งั้นก็หักมือทิ้งซะเลย"
เฉา ตง ร้องไห้โฮ: "ท่านปล่อยผ่านฉันครั้งหนึ่งเถอะ ผมไม่กล้าอีกแล้ว จริงๆ ไม่กล้าอีกแล้ว"
แต่ชายชราหลังค่อมไม่สะเทือนเลย มือที่แห้งเหี่ยวยื่นออกมากะทันหัน คว้าแขนข้างหนึ่งของเฉา ตง "กึ๊ก" แล้วบิดมันออกมาโดยตรง
"อ๊า!" เสียงร้องอันน่าสยดสยองของเฉา ตง ปลุกจวงเสี่ยวเยียนที่สลบไปให้ตื่นขึ้นมา
จวงเสี่ยวเยียนลืมตาขึ้นมา ก็เห็นมือขาดเลือดสาดทิ้งอยู่ตรงหน้า เธอเหลือกตาขึ้นหนึ่งที ก็สลบไปอีกครั้ง
"ต่อไปก็ตาทั้งสองข้าง..."
"อย่า!" เฉา ตงรีบตะโกน: "219 เป็นซางเฟยหว่านห้อง 219 สั่งให้ผมทำ ถ้าท่านจะแก้แค้น ก็ไปหาเธอสิ ไปหาเธอ!"
ความอยากมีชีวิตที่แข็งแกร่ง ทำให้เขาฉลาดขึ้นมาฉับพลัน คิดย้ายภัยไปให้คนอื่นได้
ผู้หญิงคนนั้นไม่มีความสามารถหรอกเหรอ? ไม่ใช่ไม่ยอมช่วยใคร่ครวญหรอกเหรอ? งั้นฉันก็ให้เขาไปหาเธอ! ถ้าเขาไปหาเธอแล้ว บางทีเขาอาจจะปล่อยฉันไปก็ได้
...
"ก๊อกๆๆ — ก๊อกๆๆ —" ประตูห้องของซางเฟยหว่านถูกเคาะ
ซางเฟยหว่านก็รู้ว่าอีกฝ่ายจ้องเธออยู่ หนีไม่พ้น เธอเลยเปิดประตูอย่างเปิดเผย