หัวใจที่เพิ่งสงบลงของโจวตงตงก็พลันถูกเขย่าอีกครั้ง: "แม่เจ้า! นั่นมันอะไรกันแน่? เขาจะมาเคาะประตูพวกเราหรือเปล่า? เมื่อคืน เขาเคาะประตูห้องฉัน เคาะอยู่นานมาก เกือบทำให้ฉันกลัวตาย"
อวี๋เป่ยหมิงยิ้ม: "ไม่หรอก"
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก — ก๊อก ก๊อก ก๊อก —" เสียงเคาะประตูดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เคาะทุกห้อง แต่กลับข้ามห้องของอวี๋เป่ยหมิงไปห้องเดียว
ตอนแรกโจวตงตงยังใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ แต่ตอนนี้เหลือเพียงความอยากรู้: "ทำไมไม่เคาะห้องคุณล่ะ?"
อวี๋เป่ยหมิงพูด: "อาจจะลืมก็ได้"
เสียงเคาะประตูสุดท้ายตกอยู่ที่ประตูห้อง 215:
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก — ก๊อก ก๊อก ก๊อก —"
ยิ่งเคาะยิ่งถี่ขึ้น
เฉา ตงพักอยู่ที่ห้อง 215
เมื่อครู่เขาล่วงเกินซางเฟยหว่าน เลยถูกอวี๋เป่ยหมิงโยนกลับห้องจนสลบ
ตอนนี้เขาถูกเสียงเคาะประตูดังปลุกให้ตื่น
ลืมตาขึ้นมาก็พบว่าล้อมรอบไปด้วยความมืดมิด เสียงเคาะประตูเร่งเร้าดังก้องไปกับฝนที่ตกหนักนอกหน้าต่าง ช่างน่าขนลุกเป็นพิเศษ
ชั่วขณะนั้น ความทรงจำอันน่าสยดสยองของเพื่อนร่วมทีมเหล่าติงที่ถูกควักลูกตาก็ผุดขึ้นมาในหัว
ไม่เอา ฉันไม่ยอมถูกควักลูกตา!
เขารีบปีนป่ายลุกขึ้น หาที่ซ่อน แต่ก็เผลอชนโคมไฟตั้งพื้น เสียงดังปัง!
เสียงเคาะประตูหยุดกะทันหัน ลมหายใจของเฉา ตงก็หยุดชะงักตามไปด้วย
เจ้าสิ่งนั้นได้ยินเข้าแล้วหรือ?