ซางเฟยหว่านฟื้นพลังวิญญาณแล้วก็กลับปักกิ่ง ส่วนอวี๋เป่ยหมิงกลับไปเมืองตงเพื่อถ่ายฉากของโซ่วอ๋องต่อ
ที่เจี้ยงเยว่ซานจวง เหล่าปีศาจต้นไม้ต่างยินดีต้อนรับการกลับมาของซางเฟยหว่าน
ปีศาจต้นหลิวยังบอกซางเฟยหว่านว่า: "เทพเซียน ช่วงสองสามวันนี้ท่านไปไหนมาเจ้าคะ วันนั้นอวี๋เป่ยหมิงโทรหาฉันตั้งหลายสาย เพราะตามหาท่าน น้ำเสียงในสายร้อนใจมากเลยนะเจ้าคะ"
ซางเฟยหว่านขมวดคิ้วเล็กน้อย ในที่สุดก็เพิ่งสังเกตเห็นว่ามีอะไรแปลก ๆ
ทำไมอวี๋เป่ยหมิงถึงใส่ใจเธอขนาดนั้น?
เธอแค่ออกไปทำธุระ ไม่ได้บอกคนรอบตัว เขาก็ร้อนใจโทรถามไปทั่ว
ภายหลังพอรู้ว่าเธอไปไหน เขายังรีบมาช่วยจนไม่ทันได้เปลี่ยนชุดถ่ายละคร ตัวเปื้อนฝุ่นเดินทางมาถึง
น้ำใจแบบนี้ ดูจะเกินกว่าเพื่อนธรรมดาไปแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพื่อนธรรมดา แล้วจะเป็นอะไรได้?
เธอครุ่นคิดอยู่นาน แล้วจู่ ๆ ก็กระจ่างขึ้นมา:
ถ้าไม่ใช่เพื่อนธรรมดา หรือว่าเขาเห็นเธอเป็นเพื่อนที่ดีมาก?
พอคิดแบบนี้ก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผลดี
อย่างไรเสีย พวกเขาก็มาจากโลกบำเพ็ญเซียนเหมือนกัน เลยมีฟิลเตอร์ของคนบ้านเดียวกัน
บางครั้งยังได้นึกถึงเรื่องราวในโลกบำเพ็ญเซียนด้วยกัน
แบบนั้นก็ย่อมเป็นมิตรภาพที่เกินกว่าเพื่อนธรรมดา ที่อวี๋เป่ยหมิงจะห่วงใยเธอบ้างก็เป็นเรื่องปกติ
……
ไป๋จวิ้นได้ยินว่าซางเฟยหว่านกลับมา ก็มาเยี่ยมเยียน และเล่าเรื่องของผังเซิ่งหย่งให้ฟังหนหนึ่ง
เขาเน้นย้ำอีกว่า: "พ่อผมบอกว่าแค่มาฝากคำพูด จะพบหรือไม่พบ แล้วแต่ท่านครับ"