เอินซูเดินลงจากเขา ถูกจับและขังไว้ในคุกใต้ดิน
พระองค์รับรู้ถึงความกลัว ความสิ้นหวัง ความเศร้าโศกของเธอ อารมณ์ทั้งหมดนั้น พระองค์ทรงรู้
พระองค์ยังได้ยินคำอธิษฐานของเธอ——
"...เทพเจ้าผู้รอบรู้ โปรดช่วยพี่ชายของฉันด้วย โปรดให้เขากลับมายังบ้านเกิดอีกครั้ง"
เสี่ยวซู พี่ชายกลับมาแล้ว กลับมายังบ้านเกิดแรกเริ่มของเรา
"...เทพเจ้า ฉันไม่ขอภาวนาให้ตัวเองปีนออกจากนรก ฉันเพียงภาวนาให้พี่ชายผู้นำความสว่างมาสู่ฉันกลับมามีชีวิตอีกครั้ง"
เสี่ยวซูเอ๋ย พี่ชายเป็นเทพเจ้า จะตายง่ายๆ ได้อย่างไรกัน
"...เทพเจ้า เทพเจ้าแห่งขุนเขาหิมะ ท่านได้ยินคำภาวนาอันต่ำต้อยของฉันหรือไม่?"
พี่ชายได้ยินแล้ว ทุกคำที่เอ่ยออกมาจากใจ เธอพี่ชายได้ยินหมดแล้ว!
พระองค์กลายเป็นสายลม มาถึงวิหารเทพเจ้า เห็นเธอถูกมัดอยู่บนแท่นสังเวยด้วยตาตนเอง
พระองค์มาอยู่ข้างกายเธอ พัดเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของเธอเบาๆ
พระองค์จำได้ว่าตอนที่ยังเป็นจ้าวซิงหลาน ครั้งที่หวีผมและถักเปียให้เธอ เธอใช้มือเปรียบเทียบแล้วพูดว่า "ฉันอยากให้พี่ชายหวีผมให้ตลอดไป"
แต่ตอนนี้ พระองค์อยากจะจัดทรงผมให้เธออีกสักครั้ง แต่แม้จะออกแรงสุดฤทธิ์ก็ไม่สามารถพัดคราบสกปรกที่ปลายผมของเธอให้หลุดได้
พวกเขาทำอะไรกันแน่ ทำไมถึงทำให้โลกของเธอมัวหมอง?
เปลวไฟลุกโชนขึ้น กลืนกินร่างของนางในชั่วพริบตา เธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ร้องไห้อย่างเงียบงัน
ส่วนพระองค์——เทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ที่ทุกคนกล่าวขาน กลับได้แต่มองดูอย่างสูญเสีย