ทันทีที่เห็นซางเฟยหว่าน ปีศาจต้นไม้ทั้งเก้าก็รีบเก็บอาการเกรี้ยวกราดแล้วเข้ามาทักทาย
ซางเฟยหว่านชี้ไปที่ไป๋จวิ้นซึ่งยังนอนร้องไห้อยู่บนพื้น "ใครรังแกเขา"
สังเกตว่าน้ำเสียงของเธอไม่สู้ดี ปีศาจทั้งหลายก็มองหน้ากันไปมา สุดท้ายก็ไร้น้ำใจผลักปีศาจจื่อถานกับปีศาจต้นหลิวออกมา
ปีศาจต้นจันทน์รีบพูด "ฉันก็แค่ผลักเขาเบาๆ ทีน้องสาวหลิวนั่นแหละที่เฆี่ยนเขาชุดใหญ่"
ปีศาจต้นหลิวโกรธจนกระทืบเท้า "ไอ้ปู่ถันเหม็น ปกติเรียกน้องจ๋าน้องขา พอถึงคราวคับขันก็ทรยศฉัน"
ซางเฟยหว่านกล่าว "ยังไม่รีบปล่อยตัวอีก"
"ปล่อยๆ ปล่อยเดี๋ยวนี้!" เหล่าปีศาจเฒ่าจึงช่วยกันชุลมุนปลดปล่อยไป๋จวิ้นออกจากผ้าห่อศพ... ไม่สิ ปลดจากผ้าม่าน
"คุณทวด!" ไป๋จวิ้นตื่นเต้นจะโผเข้าหาซางเฟยหว่าน
ซางเฟยหว่านยื่นนิ้วเดียวแตะหน้าผากเขาไว้ "ถ้าแกทำกระโปรงฉันเปียก ฉันจะให้พวกปีศาจเฒ่าพวกนี้เชือดแกซะ"
ไป๋จวิ้นได้แต่ยืนห่างๆ อยู่ด้านหลังซางเฟยหว่าน กลัวว่าจะโดนปีศาจพวกนั้นแกล้งอีก
ปีศาจต้นแอปริคอททำประจบประแจงยิ้มแฉ่ง "ท่านเทพเซียน ที่แท้หนุ่มคนนี้เป็นหลานท่านนี่เอง พวกเราไม่รู้มาก่อน ไม่อย่างนั้นคงรักเหมือนหลานแท้ๆ แล้ว ปู่ถันกับเธอหลิวเมื่อกี้ก็แค่ล้อเล่นกับเขา ท่านอย่าได้ถือโทษเลย"
"เขาไม่ใช่หลานฉัน แต่ก็ใกล้เคียง" ซางเฟยหว่านมองไป๋จวิ้นเรียบๆ "ล้อเล่นก็ต้องรู้จักพอเหมาะพอควร มนุษย์เปราะบาง ไม่อาจทนการหยอกล้อของพวกเธอได้"
"ขอรับๆ ต่อจากนี้จะไม่เกิดอีกแน่!" เหล่าปีศาจเฒ่าพากันรับประกัน
ปีศาจต้นซิ่งยังพูดอีก "ท่านเทพเซียน ท่านยังมีหลานแบบนี้อีกกี่คน รีบบอกพวกเราแต่เนิ่นๆ จะได้ไม่เกิดเรื่องน้ำท่วมวัดเทพมังกร"
"ตอนนี้ที่จะมาหาฉันที่นี่ก็มีแค่เขา หากมีคนอื่นมาก็คงเป็นขโมย แต่ถึงเป็นขโมยที่พลัดหลงเข้ามาก็อย่าเพิ่งฆ่าให้เปลืองมือ สร้างความยุ่งยาก"
ซางเฟยหว่านพูดพลางกวาดตามองสระว่ายน้ำ เห็นกลีบดอกไม้ ใบหลิว และผ้าม่านขาดกระจายเกลื่อน ก็ขมวดคิ้วไม่พอใจ "ใครเป็นคนทำ ไม่รู้หรือว่าทิ้งขยะเกลื่อนเป็นเรื่องไร้อารยธรรม รีบเก็บกวาดเดี๋ยวนี้!"
เหล่าปีศาจไม่มีใครพูดพล่าม รีบไปทำความสะอาดทันใด
ส่วนซางเฟยหว่านก็พาไป๋จวิ้นกลับมายังห้องนั่งเล่นชั้นล่าง