"สตรีมเมอร์สาวงามช่วย... ช่วยด้วย! นั่นมันตัวอะไรกันแน่ จะทำอะไร!" ซิ่วปู้ลั่วร้องขอความช่วยเหลือจากซางเฟยหว่านด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ซางเฟยหว่านกลับมีสีหน้าเรียบเฉย "วิญญาณตนนั้นเป็นแฟนคลับของคุณตอนยังมีชีวิตอยู่ เฝ้าคิดถึงอยากพบหน้าคุณสักครั้ง เพื่อสิ่งนี้เธอส่งข้อความส่วนตัวถามที่อยู่คุณทุกวัน ถามว่าเมื่อไหร่จะได้เจอกัน..."
ซิ่วปู้ลั่วย่อมไม่อยากพบแฟนคลับพวกนี้อยู่แล้ว เพราะล้วนเป็นระดับป้าๆ พี่สาวทั้งนั้น ที่เขาเอาอกเอาใจก็เพียงเพื่อของขวัญ เพื่อเงินทอง ไม่ใช่เพราะหลงใหลในวัยชราและความเสื่อมโทรมของพวกเธอ
ดังนั้นเขาจึงอ้างว่า รอให้ยอดของขวัญเกินห้าแสนแล้วค่อยพบหน้า
ป้าใหญ่เชื่อสนิทใจ เพื่อมอบของขวัญให้ซิ่วปู้ลั่ว แม้แต่ค่ายาที่ลูกชายลูกสาวให้ก็ยังเสียดายไม่กล้าใช้ ปล่อยตัวเองเป็นโรคร้ายแรง ก่อนจะสิ้นลมในที่สุด
คนตายไปแล้ว แต่ความยึดติดก่อนตายกลับมิได้จางหาย วิญญาณล่องลอยมาข้างกายซิ่วปู้ลั่ว เฝ้าอยู่ด้วยกัน วันแล้ววันเล่า
กลางวันเธอออกมาไม่ได้ จึงหลบอยู่ใต้เตียง ที่ซึ่งมีพลังหยินชุกชุมที่สุด
กลางคืนเมื่อซิ่วปู้ลั่วดับไฟเข้านอน เธอก็จะปีนขึ้นเตียงเขาอย่างเงียบกริบ—เมื่อมีชีวิตมิอาจครองคู่ หลังความตายจึงได้ร่วมหลับนอนด้วยวิธีนี้ ภูตผีแฟนคลับเองก็พออกพอใจยิ่ง
แต่ไม่นาน ภูตผีแฟนคลับก็พบว่าซิ่วปู้ลั่วเป็นคนเจ้าชู้ มักสำส่อนกับผู้หญิงต่างหน้า บางคราก็พากลับบ้าน บางคราก็ไม่กลับทั้งคืน
ของขวัญที่เธอให้เขาตอนมีชีวิต เขาล้วนเอาไปซื้อเครื่องประดับ ซื้อกระเป๋าให้คนรัก
ภูตผีแฟนคลับย่อมไม่พอใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเขาพาผู้หญิงกลับมานอนบนที่ซึ่งเธอใช้หลับนอนยามค่ำคืน ความหึงหวงก็พลุ่งพล่านดุจไฟ
"ดังนั้น ที่ช่วงนี้คุณตื่นนอนทุกวันแล้วรู้สึกอ่อนเพลียหนัก ทั้งคนยังดูโทรมมาก นั่นเป็นผลจากการสัมผัสดวงวิญญาณหยินเป็นเวลานาน และเมื่อคุณพาผู้หญิงกลับมา ทำให้ภูตผีแฟนคลับตนนั้นหึงหวงขึ้นมา เธอก็จะขี่คร่อมตัวคุณ ใช้กำปั้นน้อยๆ ทุบตีอกคุณ คุณก็จะรู้สึกเหมือนถูกของหนักกดทับจนหายใจไม่ออก"